બરકત – નવલભાઈ શાહ

મહેશ બી.કોમ થઈ ગયો તેની ખુશાલી ઘરમાં સૌનાં મોં પર રમતી હતી. મહેશના મનમાં હતું કે હવે શહેરમાં સારી નોકરી મળી જશે; બૅન્કમાં નહિ તો સારી ખાનગી પેઢીમાં. તેને તેના વિષયના જ્ઞાન માટે ગૌરવ હતું. તે આખી યુનિવર્સિટીમાં અર્થશાસ્ત્રમાં (economics) સૌથી વધારે ગુણ મેળવી ઉત્તીર્ણ થયો હતો. મહેશના પિતા કાપડના વેપારી હતા. જીનમાં પણ ભાગીદારી હતી. પૈસેટકે સુખી હતા. મહેશ મોહનલાલ શેઠનો એકનો-એક દીકરો હતો, તેમની એવી ઈચ્છા કે મહેશ વેપારનું ભણ્યો છે તો ઘરનો ધંધો વિકસાવે. એ ભાવથી મોહનલાલ મહેશને વેકેશનમાં દુકાને લઈ જતા.

કાપડની જાતો અને ભાવ કેમ કરવો તે પણ સમજાવતા. આવેલ છાપા પર નજર ફેરવી રહ્યો હતો, ત્યાં એક ઘોડાગાડી આવીને ઊભી રહી. તે ઘોડાગાડી જોઈ જ રહ્યો. એના ઘોડા જાણે સ્ફૂર્તિના ફુવારા ! એકસરખો રંગ, ચળકતી ચામડી, ઊભા કાન ને એવો જ સોહામણો ગરદનનો વળાંક. આવનારે લગામ બાજુમાં બેઠેલા માણસના હાથમાં આપી. ઘોડા દોડી ન જાય તે માટે લગામ ખેંચેલી હતી છતાં, ગાડીએ જોડેલા ઘોડાના પગ તો જાણે ધરતી પર નાચી ન રહ્યા હોય !

મહેશનું ધ્યાન એ સુંદર શણગારેલી ગાડી ને રુઆબદાર ઘોડામાં રોકાયેલું હતું, ત્યાં જ એને કાને શબ્દ પડ્યો :
‘શેઠ, લ્યો આ વ્યાજ….’
મહેશે બાજુ પર જોયું. આવનારે મોહનલાલના હાથમાં એક પડીકું મૂકયું હતું. ‘વ્યાજ !’ મહેશ ચોંકી ઊઠ્યો.
‘મુસા શેઠ ! આજે તો ઘેર જમીને જવું પડશે. રસોઈ તૈયાર જ હશે.’
‘લે શેઠ,’ મુસાભાઈએ એની મીઠી જબાનમાં કહ્યું : ‘આ ખાઈએ છીએ એ કોનું છે ? અખાતરીએ તો કેટલાંય કામ હોય પણ તારી ભાભી ભૂલતી નથી. વહેલી સવારે ઊઠી સુખડી કરીને મને રવાના કરતાં કહ્યું કે બીજું બધું પછી, પહેલું કામ જ આ… ચાલ શેઠ, રજા લઉં. ઘેર ઘણું કામ છે.’ ઊભા થતાં મહેશ તરફ જોઈ પૂછ્યું :
‘શેઠ, આ કોણ ? તમારો મહેશ તો નહિ ? ઘણો મોટો થઈ ગયો….’
‘હા, બી.કોમ થઈ ગયો.’
‘ભાઈ, મોરનાં ઈંડાને ચીતરવાં ન પડે. વાણિયાના દીકરા ભણવામાં પાછા ન પડે. અમારી પાસે ગમે તેટલા પૈસા થાય પણ છોકરાં ઘોડાંગધેડાં દોડાવવામાંથી નવરાં જ ન પડે. આવજે કોઈ દિ’. તમારું બાપદાદાનું ગામ તો જુઓ.’ મુસાભાઈ સ્ફૂર્તિથી નીચે ઊતર્યા. ઘોડાગાડીમાં બેસતાં જ લગામ હાથમાં લીધી. ઘોડા પણ જાણે માલિકનો હાથ પારખી ન ગયા હોય એમ હણહણી ઊઠ્યા. આખું બજાર ઘોડા, ગાડી અને હાંકનાર મુસા શેઠનો રુઆબ જોઈ જ રહ્યું.

મહેશના મનમાં એક જ વિચાર ઘોળાતો હતો. આટલો સુખી માણસ પણ વ્યાજ ભરે ! મુસા શેઠે રેશમી ખમીશ અને રેશમી કોટ પહેર્યાં હતાં. ચારે આંગળીએ સોનાની વીંટીઓ હતી. ગળાનો અછોડો પણ ચાર પાંચ તોલાથી ઓછો નહિ હોય. મોહનલાલ મહેશના મનની મૂંઝવણ કળી ગયા હોય તેમ કહ્યું :
‘મહેશ, આ મુસા શેઠ અને આપણે ત્રણ પેઢીનો નાતો છે. એનો પણ ઈતિહાસ છે. આપણું મૂળ વતન ચાંચવેલ. લગભગ બધી વસ્તી મુસલમાનોની. આપણું એકલું જ વેપારીનું ઘર. ખેતીની સાથે થોડી ધીરધાર પણ કરીએ. દાદીમા પણ ખૂબ હોંશિયાર તે દુકાન ચલાવે. મુસાના દાદાનું નામ કરીમ. આમ ગરીબ પણ ખૂબ ખાનદાન અને નેક. સુખી ખેડૂતને ત્યાં સાથી તરીકે રહે. એટલી પ્રમાણિકતાથી મજૂરી કરે કે કરીમને સાથી રાખવા પડાપડી થાય. એની પત્ની પણ એવી જ ભલી અને મહેનતુ.

કરીમે મહેનત કરી સાદું જીવન જીવી થોડા પૈસા બચાવ્યા. એક દિવસ આપણા દાદા પાસે આવી કહે : ‘શેઠ, આખી જિંદગી પારકા ખેતરમાં મે’નત કરી છે. મારી પાસે થોડા રૂપિયા છે. થોડા તમે ધીરો તો એક ખેતર મળે એમ છે. જેને ત્યાં સાથી તરીકે રહીશ તેની સાથે શરત કરીશ કે આ ખેતર ખેડી આપવાનું. ખેતરમાં જે પાકશે તે બધું જ તમને રજૂ કરીશ. વ્યાજ જે લેવું હોય તે લેજો પણ આટલો ખપ કાઢો.’ દાદા આમ સ્વભાવે ભલા. કોઈનું કામ હોય તો કાઢે. તેમને પણ થયું કે કરીમ જેવો મહેનતુ માણસ આખી જિંદગી પારકી જ મજૂરી કરે તે કરતાં એકાદ ખેતર રાખે તો તરી જાય.
‘કરીમ, તું પહેલી વાર આવ્યો છે. પૈસા તો આપીશ…’
‘શેઠ, વ્યાજ જોઈએ તે લેજો… ખુદાને દેવું હશે તો ખૂણામાં ઢગલો દઈ દેશે.’ કરીમે કહ્યું.
‘જો કરીમ, નવ ટકાથી વધારે વ્યાજ લઈએ તો ભગવાન પૂછે. માંદેસાજે પાંચ-પચ્ચીસ લઈ જાય તો તેનું વ્યાજ ના હોય. પણ ધંધો કરવા લઈ જાય ત્યારે તો વહેવારે જે લેવાતું હોય તે જ લેવાય. આ વ્યાજનો પૈસો તો કાચો પારો. કોઈનો નિસાસાનો પૈસો આવે તો આપણને ખેદાનમેદાન કરી નાખે.’

ખેતરમાં પહેલે જ વરસે એટલું પાક્યું કે આખું ગામ બોલી ઊઠ્યું : ‘આ કરીમમિયાં છે નસીબદાર. આ ખેતરમાં કોઈ દી ઘઉંની બે ઝાલ નીકળી નથી. મિયાંને સો મણ ઘઉં પાકશે. ખુદાને દેવું હોય તો પથ્થર ફાડીને પણ આપે…..’ તો બીજાએ કહ્યું : ‘એના જેટલો પ્રમાણિક સાથી તો બતાવો ગામમાં બીજો. ભાઈ, ખુદાને ઘેર પણ ન્યાય છે.’ ખળામાંથી ઘઉંનાં ગાડાં સીધાં આપણે ઘેર આવ્યાં. ત્યારે ઘઉંનો ભાવ મણનો રૂપિયો સવા રૂપિયો. દાદાએ વ્યાજના પૈસા ગણ્યા, મૂળ રકમ ઉમેરી. અને બાકીના પાછા આપ્યા : ‘કરીમ, ઘઉં જોઈએ તો ઘઉં ને પૈસા જોઈએ તો પૈસા લઈ જા.’
‘શેઠ ! હમણાં તમારી પાસે જ રાખો. પણ તમારે મારું ખાતું ઊભું રાખવાનું છે. જિંદગીમાં પહેલી વાર શેઠ કર્યા છે.’
‘કરીમ, તું માગીશ તેટલા આપીશ.’
‘બધુંય સમજું છું. ખેતર ખરીદવા તમે જે રૂપિયા આપ્યા છે તે મારે ત્યાં રહેશે. ઘઉંના મારા પૈસા ભલે તમારે ત્યાં પડ્યા.’ કરીમે કહ્યું. જે પૈસા બચ્યા તેમાંથી બીજે વરસે બીજું ખેતર ખરીદ્યું અને સાત વરસમાં તો તે ઉભડ મજૂરમાંથી ખેડૂત થઈ ગયો. એક સાંતીની જમીન; બે બળદ; ઘરનું ગાડું…. ઘર પણ સારાં કર્યાં. કરીમ માંદો પડ્યો. મૃત્યુ નજીક દેખાયું. તેનો દીકરો અનવર અને તેની પત્ની ખાટલા પાસે જ ઊભાં હતાં.
‘બેટા, શેઠને બોલાવ.’
અનવર દોડ્યો. શેઠ આવ્યા. ‘કરીમમિયાં તમે તો ખુદાને ઘેર જવાના. જિંદગીમાં કશું ખોટું કર્યું નથી. બાવડાંને બળે જીવી દીકરા માટે ખેતર મૂકતા જાવ છો…. હવે શાની ચિંતા ?’
‘શેઠ ! તમારા જેવા માથે શેઠ છે, પછી મને શી ચિંતા. આ અનવરને તમારો દીકરો જ માનજો. જો બેટા ! આજે આપણે જે કંઈ છીએ તે આ શેઠનાં બરકતવાળાં નાણાંનો પરતાપ. પૂછા આ તારી દાદીને. શેઠનાં નાણાં આવ્યાં ને દી ફર્યો. જો બેટા ! શેઠને ચોપડે ખાતું બંધ ન કરતો. દર અખાતરીએ સવાશેર ચોખ્ખા ઘીની સુખડી અને વ્યાજ આપ્યા પછી જ સાંતી જોડજે.’

આપણે તો મહેશ, વતન છોડી અહીં શહેરમાં આવ્યા, પણ મુસાશેઠ સાથેનો સંબંધ ઘર જેવો જ રહ્યો છે. પ્રસંગે એમને ત્યાં જઈએ ત્યારે પૂરા ભાવથી બ્રાહ્મણને બોલાવી રસોઈ કરાવે. મુસાની વહુ પણ એવી. એને હું ભાભી કહું… આ મુસો અનવરનો દીકરો. હવે તો એ લક્ષાધિપતિ થઈ ગયો છે. રૂના આપણા વેપારમાં પચીસ હજાર તો કાયમના જમા જ છે, પણ જ્યારે જોઈએ ત્યારે જોઈએ એટલા મોકલી આપે. કહે :
‘શેઠ, અહીં પડ્યા જ રહ્યા છે ને… આ બધું તમારું જ છે ને…’
‘પણ આટલી રકમ જમા હોય તો પછી આ વ્યાજ શા માટે…..’ મહેશે પૂછ્યું.
‘મને પણ એવો જ પ્રશ્ન થયેલો. એક દિવસ હું તેમને ત્યાં ગયો. જમ્યો. રાતે વાત કરતાં મેં પૂછ્યું
‘મુસાભાઈ, હવે આ વ્યાજ ભરવાની શી જરૂર છે ?’
ત્યાં તો મુસાની વહુ બોલી ઊઠી : ‘મોહનશેઠ, આજે તો આ વેણ કાઢ્યું તે કાઢ્યું. પણ હવે ફરીથી ન કાઢશો… દાદા કહેતા ગયાં છે કે આ શેઠના રૂપિયાને ચાંદીના રૂપિયા ન ગણશો. એ તો બરકત છે. એ રૂપિયા તમારા દાદાએ એટલા ભાવથી આપ્યા કે ઉભડ મજૂરમાંથી અમે ખેડૂત થયા. જુઓ શેઠ ! આ રૂપિયાનો કે વ્યાજનો પ્રશ્ન નથી. તમારા ચોપડેથી જે દિવસે કરીમમિયાંનું ખાતું નીકળી જશે તે દિવસે ઘરમાંથી બરકત જશે…’ બોલતાં બોલતાં ભાભીની આંખ ભીની થઈ.

‘મહેશ, આ તને નહિ સમજાય. ત્યારથી હું એ વાત જ નથી કરતો. મુસાને મન આ રૂપિયા નથી. એક દિવસ મુસાએ જ કહ્યું : ‘મોહન શેઠ, રૂપિયા ધીરનાર તો હજાર મળે, પણ બરકતવાળો પૈસો છે ક્યાં ?’ આ વાત કરતાં મોહનલાલ અને મહેશ બંનેની આંખ ભીની થઈ. અર્થશાસ્ત્રમાં તેણે સૌથી વધારે ગુણ મેળવ્યા હતા. કોઈ પુસ્તકમાં આ વાત આવી નો’તી. તે તો એટલું જ સમજતો હતો કે જેનાથી બીજી કોઈ પણ વસ્તુ ખરીદી શકાય તે નાણું. પૈસાને ફરતો રાખો, કમાવ અને ખર્ચો…. ભોગવો એનું નામ વિકાસ.

સમય જતાં મહેશ મોટો થયો. તે આગળ ભણ્યો. પરદેશ જઈને અર્થશાસ્ત્રની ઊંચી ડિગ્રી મેળવી પાછો આવ્યો. તેને રસ હતો અર્થશાસ્ત્રના શિક્ષણમાં. શહેરની એક ઘણી સારી ગણાતી કૉલેજમાં તે પ્રિન્સિપાલ થયો. વર્ષ પૂરું થયું. છેલ્લા વર્ષના વિદ્યાર્થીઓનો વિદાય સમારંભ ગોઠવાયો. વિદ્યાર્થીઓએ પોતાના સંસ્મરણો કહ્યાં. છેલ્લે પ્રિન્સિપાલ મહેશ ઊભા થયા :
‘તમે ચાર વર્ષ સુધી આ કૉલેજમાં અર્થશાસ્ત્રના સિદ્ધાંતો ભણ્યા. હું નાણાંને એક શક્તિ માનું છું. જગતના અર્થશાસ્ત્રીઓ પણ એમ જ માને છે. નાણાં જડ છે. એને બુદ્ધિપૂર્વક રોકી અનેકગણા કરી શકાય છે, પણ મારા બાપુની કાપડની દુકાને એક વાત સમજાઈ. મારા હૃદયમાં સોંસરી ઊતરી ગઈ.’ મહેશે મુસાની વાત કરી. એકાગ્ર ચિત્તે સૌ સાંભળી રહ્યા. એ વાત કહેતાં કહેતાં મહેશની આંખ સામે મૃત્યુપથારીએ સૂતેલા કરીમમિયાં આવ્યા. નાણાં પણ બરકતવાળાં હોય છે. એક પૈસો આવે તો કુળ અમે કુટુંબનું ખેદાનમેદાન કરે, જ્યારે બરકતવાળો પૈસો આવે તો કુળ ઉજાળે. અર્થશાસ્ત્રનું ઘણું વાંચ્યું છે; ઘણા યુવાનોને ભણાવ્યું છે. પણ તમે જે કદી સાંભળ્યું નથી; મેં જે કોઈ પુસ્તકમાં વાંચ્યું નથી; તે છે અનુભવ…. નાણાં પણ બરકતવાળાં હોય…

અને છેલ્લે ગળગળે અવાજે કહ્યું : ‘બસ, જીવનમાં જાવ ત્યારે કેટલા પૈસા એકઠા થયા તેનો વિચાર ન કરશો. બરકતવાળા કેટલા આવ્યા એટલું જ વિચારજો.’

Print This Article Print This Article ·  Save this article As PDF

  « Previous વિચારજગતમાં વિચરણ – તન્વી બુચ
ચલો, જરા હસી લઈએ ! – સંકલિત Next »   

24 પ્રતિભાવો : બરકત – નવલભાઈ શાહ

  1. nayan panchal says:

    સરસ વાર્તા.

    વધુ ને વધુ પૈસા કમાવવાની લ્હાયમાં ખરાબ નાણુ ન આવી જાય તે પણ જોવુ રહ્યુ. આજે લોકો જ્યારે ભૌતિક સુખસંપત્તિ પાછળ વધુ ન વધુ ગાંડા થયા છે ત્યારે આવા લેખો વધુ પ્રસ્તુત બની જાય છે. પૈસા કમાવવામા કંઇ ખોટુ નથી, પરંતુ કઇ રીતે કમાઇએ છીએ તે મહત્વનુ છે.

    નયન

  2. કલ્પેશ says:

    સરસ. આ વાત અર્થશાસ્ત્રમા ક્યાથી જોવા મળે?
    પુસ્તકો જીવન પરથી લખાય છે, જીવન પુસ્તક પ્રમાણે નહી ને?

  3. અતુલ જાની (આગંતુક) says:

    સુંદર વાર્તા. અર્થનું પણ એક અજબ શાસ્ત્ર છે પણ તે આપણું આધુનિક અર્થશાસ્ત્ર નહીં.

    મહાભારતમાં એક સુંદર કથા છે. યુધિષ્ઠીર મહારાજ જ્યારે પરિક્ષિતને ગાદી સોપે છે ત્યારે તેને કહે છે કે જો પરિક્ષિત આપણા આ ખજાનામાં અનેક પ્રકારના હીરા – ઝવેરાત – માણેક અને મુગટો છે પરંતુ આ એક મુગટ તું કદી પણ પહેરતો નહીં. કારણકે તે મુગટ અભીમાની, ક્રુર અને દૂષ્ટ રાજા જરાસંઘનો છે.

    ઘણા વખત પછી રાજા પરીક્ષિત આ વાત ભુલી જાય છે અને તે જ મુગટ પહેરીને મૃગયા ખેલવા નીકળી પડે છે, પરીણામે તેની બુદ્ધિ ભ્રષ્ટ થાય છે અને ઋષિનો શ્રાપ મેળવીને ઘરે પાછો ફરે છે. આમ અનીષ્ટકારી અર્થ અને ઈષ્ટ કરનાર અર્થ હોય છે. અને તેથી જ અર્થ સંપાદન કરવામાં સાવધાનીની ઘણી જરૂર રહે છે.

  4. nayan panchal says:

    અતુલભાઈ,

    મુગટવાળી વાત કહેવા બદલ આભાર. પરંતુ મને એવી માહિતી છે કે પરીક્ષિત રાજાએ “કલિયુગ”ને સુવર્ણમાં વાસ કરવાની અનુમતિ આપી અને તે સીધો રાજાના મુગટમાં જઈને બેઠો અને પછી તમે કહ્યુ તેમ ઋષિનો શ્રાપ લઈને પાછો આવ્યો. મને એ ખ્યાલ ન હતો કે મુગટ જરાસંઘનો હતો.

    નયન

  5. સુંદર વાર્તા !!

  6. અતુલ જાની (આગંતુક) says:

    પુરાણો કથા વાર્તાના માધ્યમ દ્વારા એટલે કહેવામાં આવે છે કે તે દિર્ઘ કાળ સુધી યાદ રહે અને અબાલવૃદ્ધ સહુને તેમાં રસ પડે પરંતુ મુળ ઉદ્દેશ તો તેનો તત્વને સમજાવવાનો જ હોય છે. કલીયુગને રહેવાના ૩ અધમ સ્થાન ચોરી, જારી અને હીંસા રાજાએ તેને આપ્યાં પછી કલિયુગ રાજાને આજીજી કરે છે કે મને એકાદ સ્થાન તો સારું આપો. અને તેથી રાજા તેને સુવર્ણમાં રહેવાની અનુમતી આપે છે.

    આ વાત કહેવાનું તાત્પર્ય એ છે કે સુવર્ણ લોભ અને મોહનું પ્રતિક છે. અને આજે પણ તે જેની પાસે હોય તેને સતત ચીંતા માં રાખે છે.

    ઉપરોક્ત વાર્તા અત્રે ટાંકવા પાછળનો હેતુ તો અર્થ બરકતવાળું અથવા તો અનીષ્ટકારી હોઈ શકે છે તે દર્શાવવાનો જ છે.

  7. Ashish says:

    Beautiful story. I remember Gandhiji at this point. He said not only the goal, but the means to achieve the goals should also be pure. Story could be titled as ‘pure money’. Pure money can go a long way for success and happiness and preservation of same is described in great narratives here. Observing this small concept in society and bringing out them is really nice on the part of author.

  8. Keval Rupareliya says:

    ખૂબ જ સરસ વાર્તા. આભાર અતુલભાઈ.

  9. mr chakachak says:

    પૈસા માટે, દાદાની આ બુક વાઁચવા જેવી ખરી….

    બુક વાઁચ્યા પછી દાદાના ફેન ના બની જાવ એ વાતમા માલ નથી….

    http://www.dadabhagwan.in/books/Medium/pdf/19paisa%20pg%201%20to%2048.zip

    આ લીઁક કોપી કરીને આપના બ્રાઊઝરમા પેસ્ટ કરો..

  10. Ashish says:

    ખુબ સરસ , ખુબ સરસ.

  11. nayan panchal says:

    અતુલભાઈ,

    તમારી વાત સાથે સંપૂર્ણ સહમત છું. આ તો આપણા ધર્મશાસ્ત્રોમાં ઘણીવાર વિસંગતતાઓ જોવા મળે છે, એટલે પૂછવુ પડ્યુ.

    mr chakachak ભાઈનો લિંક આપવા બદલ આભાર. તમે આવી રીતે જ ચકચકતા રહો એવી શુભેચ્છા.

    નયન

  12. Bhavin Kotecha says:

    nice story – after long time I read some thing different – no love- no hate – no tears – purly daily – as well as I also like commnets from different viewers. – RG is not only giving story – it also make good social networking …best of luck

  13. ભાવના શુક્લ says:

    બહુ સરસ….સંસ્કારો અને સમજનુ પણ એક અજબનુ અલગ ગણીત હોય છે જ્યા નફા નુકશાન ને પૈસાના ઝડ અર્થથી નથી તારવવામા આવતા…

  14. Jagdish Bhavani says:

    Very Good Story…

    Aa varta vanchi ne mane Zaverchand meghani ni vartao yaad avi gayi.

    Ek pathan (pak Musalman) – rasta ma vaniya sathe thavu – vaniya pase 5000 na gharena – pathan ne rotlo apvo – rasta ma chor – pathan gharena lai chor sathe lade – vaniyo dari ne bhagi jay – Pathan jan na jokhme gharena bhachve – ghayal pathan ne ek ghadhvi asro ape – Gharena no dabo pathan hamessa sathe rakhe – 1 mahine sajo thay – vaniya ne shodhi tena gharena pachha ape…..

    I visited first time this site. This is amazing………

  15. NK Chandwar. says:

    the story is very touching and educative.

  16. kala vora says:

    Read gujarati.com ગુજરાતીકોમ વાચો.

  17. Ranjitsinh Rathod says:

    ખરેખર ખુબ જ સરસ વાર્તા,

    આવા અમુક માણસો ને લીધે જ આ જગત ટકેલુ છે.

  18. shikha says:

    Really a nice one. Missing India here and this story reminds of India. This kinds of things can happen only in India. Hats off to the author.

  19. rita saujani says:

    Very Nice! I was told by my Nanima the same principale that
    KHOTO PAISO GHARNI BARKAT LAI JAAY PUN BARKATNO PAISO SAAT PEDHI TAARI DYE!

    Todays generation need to understand this principle.

    Once again VERY NICE STORY!

  20. snehal AUS says:

    મને તો વાર્તા ખુબ જ ગમી…thanks…

  21. Vaishali Maheshwari says:

    A very good inpirational story.

    It is very important to have money, but we should make sure that the means by which we are earning money is good and even we should spend money for good causes only.

    Hard-work also always stays at the top-most position.

    Thank you Navalbhai Shah.

નોંધ :

એક વર્ષ અગાઉ પ્રકાશિત થયેલા લેખો પર પ્રતિભાવ મૂકી શકાશે નહીં, જેની નોંધ લેવા વિનંતી.

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.