જીવનનો ઉજાસ – જીતેન્દ્ર જે. તન્ના

[રીડગુજરાતીને આ સુંદર કૃતિ મોકલવા બદલ શ્રી જીતેન્દ્રભાઈનો (વેરાવળ, સૌરાષ્ટ્ર) ખૂબ ખૂબ આભાર.]

જગજીતસિંહની ગાએલી એક ગઝલ ખુબ સરસ છે : ‘જીવન એક ખીલોના હૈ મિલ જાયે તો મિટ્ટી ઓર ખો જાયે તો સોના હૈ.’ મતલબ કે માણસને જીવનમાં જે કાંઇ ન હોય એની જ ખ્વાહિશ રહે છે. અને જે વસ્તુ છે એની કિંમત કોડીની એટલે કે માટીની છે. કેટલુ સાચું છે ને? દરેક માણસની ખ્વાહિશ ખુબ ઉંચી ઉંચી હોય છે. દરેકને ગાડી, બંગલો, પૈસા, બેંક બેલેન્સ ઘણું બધું જોઇએ છીએ અને આ બધું મળે એટલે ઓટોમેટિક એને આ વસ્તુ ઓછી લાગવા માંડે. એક ટાઇમે જે સપનાં માણસને સુવા નથી દેતા એ સપનાં જ્યારે સાચા પડે ત્યારે માણસને ઓછું આવે છે. કદાચ ભગવાનનો નિયમ હશે કે માણસની કોઇ વસ્તુ પચાવવાની કે સાચવવાની શક્તિ હોય એટલું આપવું. માણસ ખૂબ મહેનત કરી પોતે સપનું જોયુ હોય એનાં કરતાં પણ વધારે મેળવે ત્યારે એને એમ થાય કે આ તો ઘણું ઓછું છે. એટલે એની પાસે જે વસ્તુ હોય એ એને તુચ્છ લાગવા માંડે છે અને જે વસ્તુ નથી ત્યાં જ એની સોય અટકી જાય છે. ઓશો રજનીશે ખુબ જ સાચું કહ્યું છે કે માણસ એની યુવાનીમાં પૈસા માટે એની તંદુરસ્તીને દાવ પર લગાડે છે અને પછી જ્યારે પૈસા મળી જાય છે ત્યારે તંદુરસ્તી માટે પૈસા દાવ પર લગાડે છે !

ક્યાંક સાંભળેલું છે કે માણસનું જીવન ઘડિયાળના લોલકની જેમ એક બાજુ ભૂતકાળ અને એક બાજુ ભવિષ્યકાળમાં જ ચાલે છે. વર્તમાન એટલે કે વચ્ચે અટકતું જ નથી. માણસને હંમેશા પોતાનો ભૂતકાળ સારો લાગે છે અને ભવિષ્ય વઘારે સારું થાય એની દોડ ચાલુ રાખે છે. પરંતુ આજે એની પાસે જે છે એ એના માટે કાંઇ મહત્વનું નથી. ક્યારેય પત્ની કે બાળકો પાસે બે મિનિટ બેસીને વાત કરવાનો સમય નથી. મા-બાપ શું કરે છે કેમ રહે છે એ પૂછવાની પડી નથી. મા-બાપના મૃત્યુ બાદ દુનિયાભરનો પસ્તાવો અને એની યાદમાં મોટા મોટા ખર્ચાઓ કરવા છે પરંતુ મા-બાપ જીવતા હોય ત્યારે એની રીતે જીવવા દેવા નથી. પુત્ર બીજે ક્યાંક લગ્ન કરી લે કે પુત્રી કોઇ સાથે ભાગી જાય ત્યારે જ ખબર પડે કે પોતે જિંદગીના સરવૈયામાં ક્યાં ખોટ ખાધી છે. પત્ની સાથે ક્યારેય હેતથી બે-પાંચ મિનિટ વાત કરવી નથી.

સવારના પ્હોરમાં ઉઠીને ધ્યેય તરફ દોડવું છે. જે નથી એ મેળવવું છે પરંતુ એ ધ્યેય કે એ વસ્તુ મળે એટલે બસ એ વસ્તુનો આનંદ લૂંટવો નથી અને તરત બીજા ધ્યેય પર. ક્યાંક એવુ લાગે છે કે માણસને સફળતા કરતા સફળતાનો રસ્તો વધારે ગમતો હશે ! પરંતુ આ સફળતાના રસ્તા ઉપર એને આગળ પાછળ જોવાનો સમય ક્યાં છે? કહેવાય છે ને “મે ચલા તો બહુત લેકિન પહુચાં કહીં નહી”.

દરેક ને કઇંક જોઇએ છીએ અને જે છે એનાં કરતાં કઇંક વધારે, કઇંક અલગ. સોમવારે માણસ કામ પર ચડે એટલે એને એમ થાય કે રજા આવે તો કેવું સારુ અથવા તો રવિવારે કેવી મજા આવે. પરંતુ રજામાં પણ નાકનું ટેરવું ચડેલુ જ રહે છે અને કંટાળો આવે છે, એમ થાય કે આનાં કરતાં તો કામ સારું. બસ, આમને આમ માણસ જાણે જિંદગી નથી જીવતો પરંતુ મુસાફરી કરતો હોય એમ લાગે છે.

કહેવાય છે માણસ આવે ત્યારે ખાલી હાથે આવે છે અને જાય ત્યારે ખાલી હાથે જાય છે. પરંતુ એવા કોઇ કામ કર્યા હોય, કોઇના આંસુ લૂછ્યા હોય, કોઇને મદદ કરી હોય એ ને તો જિંદગીનું ભાથું કહેવાય. એ તો સારી યાદનું કામ કરે જ છે પરંતુ એવું ન થઇ શકે કે જે માણસ આપણને મળે એને થોડી ખુશી, થોડુંક હકારાત્મકપણું આપી શકીએ? એની સાથે થોડી પ્રેમથી વાતચીત કરી શકીએ? ક્યાંક એના જીવનમાં ઉજાસ પાથરીએ અને આપણે એમાંથી જે મીઠાશ નીકળે એનો ઓડકાર માણીએ ?

આપણે આપણા ઘરાક, કલાયન્ટ, સિનિયર્સ કે બોસ સાથે હંમેશા ખૂબ સારી રીતે વાત કરીએ છીએ. એને ન ગમે એવુ કાંઇ કરતા નથી, ઉલટાનું એને ગમે એવું એવું કરીએ છીએ. શા માટે? કારણકે એના થકી આપણા ઘર ચાલે છે. એ છે તો બધુ જ છે. ખરેખર એવું હોતું હશે ? તો પછી આપણી પત્ની-પતિ, મા-બાપ કે ઘરના બીજા સભ્યો જે આપણું સતત ધ્યાન આપે છે, જે પત્ની આપણે ઉઠીએ ત્યાંથી માંડીને સુઇએ ત્યાં સુધી આપણું બધુ કામ કરે છે એના પર વારંવાર તાડુકીએ, બહાર કંઇ આપણું બરાબર કામ ન થાય તો એનો ગુસ્સો બાળકો પર, ઘરના સભ્યો પર ઉતારીએ એ ક્યાંનો ન્યાય? જે માણસ પૈસા આપે એના માટે બધુ જ કરવાનું અને એ પૈસા જેના માટે આપણે કમાઇએ છીએ [આપણે એમ કહીએ તો છીએ જ] એને બે મીઠા શબ્દો પણ નહિ. કે પછી ક્યારેક એમની પાસે બેસીને પૂછ્યું હોય કે કેમ છે બધું બરોબર ચાલે છે ને ? અને જરૂર લાગે તો એમને પણ બે મિનિટ સાંભળીએ તો એમને પણ જિંદગી જીવવા જેવી લાગે..

એટલે જ તો કહેવાય છે કે થોડાક ની જ જરૂરિયાત છે બાકી તો બધું સારું જ છે પરંતુ આ થોડું કેટલું બધું છે એ આપણે નક્કી કરવાનું છે કેમ કે જિંદગીનો પોતાનો સમય પણ થોડો જ છે એટલે જેટલું ઘટતું હોય એ જેટલું જલદી મળે એ ફાયદામાં છે. મરીઝ કહે છે ને ‘જિંદગીની મદિરાને પીવામાં જલદી કરો “મરીઝ”, એક તો ઓછી મદિરા ને ગળતુ જામ છે.’

Print This Article Print This Article ·  Save this article As PDF

  « Previous મુક્તાવલિ – ગુલાબરાય સોની
ગુજરાત સરકારે લીધી રીડગુજરાતીની નોંધ – વિશેષ Next »   

19 પ્રતિભાવો : જીવનનો ઉજાસ – જીતેન્દ્ર જે. તન્ના

  1. shetal says:

    ખુબ જ સાચિ વાત કરી ……
    આપણે સમજવા જેવી વાત ચ્હે

  2. Divyant Shah says:

    ખુબ્જ સરસ લ્હેખ

  3. Mital says:

    hoon pan Veraval no chhu ane Jitendra Tanna no aa lekh vanchi ne mane khoob anand thayo.

  4. Paras says:

    Thanks for such a wonderful story.it inspires to
    do such works in our life too.always be happy with what we have, don’t be sad for what we don’t have.
    Thanks To Mrugeshbhai Also. & 1 More Thing
    I’m Proud to b “GUJARATI”.

  5. Manisha says:

    Very good article. I feel like i went through 4-5 books for such simple, true and attainable wisdon thoghts. Thanks Jitendrabhai and Thanks Mrugeshbhai for giving platform to new good thoghts. Till time I was thinking that CAs are workholic and money-minded.. but Jitendrabhai changed my view..

  6. Pramesh says:

    What a wonderfu article. Normally, I do not bother to comment, but this article changes one’s persepective toward life in general. Great work.

  7. nehal chitaliya says:

    બહુજ સ્રરસ લેખ ચે.

  8. hiral says:

    Too Good……
    Truth of Life!!!
    Je samji gaya ae life jivi gaya!

  9. સરસ લેખ છે.

નોંધ :

એક વર્ષ અગાઉ પ્રકાશિત થયેલા લેખો પર પ્રતિભાવ મૂકી શકાશે નહીં, જેની નોંધ લેવા વિનંતી.

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.