વિશ્વાસની પકડ – કલ્યાણી ત્રિવેદી

[રીડગુજરાતીને સત્યઘટના પર આધારિત આ કૃતિ મોકલવા માટે નવોદિત યુવા સર્જક કલ્યાણીબેનનો (સુરત) ખૂબ ખૂબ આભાર. આ તેમની પ્રથમ રચના છે. લેખનક્ષેત્રે તેઓ પ્રગતિના શિખરો સર કરે તેવી શુભેચ્છાઓ. આપ તેમનો આ નંબર પર +91 99133164012 અથવા આ સરનામે namrata.s27@hotmail.com સંપર્ક કરી શકો છો.]

આજની સવાર આકાશી વાદળોથી ગોરંભાયેલી હતી. મનને અસ્વસ્થ કરી મૂકતી એક પછી એક ઘટનાઓ પર આ વાદળો જાણે બળતામાં ઘી હોમી રહ્યાં હતાં. કશુંક અજુગતું ન બને એ માટે હું વારંવાર મનને સમજાવી રહી હતી. પરંતુ હવે એ સમજ ક્યાં સુધી ટકવાની હતી ? બધું ફક્ત મારે એકલીએ જ સમજવાનું હતું ? જેને સમજવાનું હતું એ તો તૈયાર થઈને હાથમાં મેગેઝિન લઈને બેસી ગયો હતો.
‘સૌમિલ, આજે તો રવિવાર છે. ક્યાંક બહાર જાય છે ?’
‘હા.’ ચશ્માંની દાંડી સરખી કરતાં એણે મારી સામે જોયા વગર ગર્વ સાથે જવાબ આપતાં ઉમેર્યું, ‘એક બહુ મોટા માણસને મળવા જાઉં છું, જેનો ફોટો આ વખતના બિઝનેસ મેગેઝિનના પહેલા પાને છપાયો છે. હવે કંઈ તારે પૂછવું છે ? મારી વાતમાં માથું મારવાનું છોડીને તું તારું કામ કર…..’

ફરીથી એ જ અપમાન. હવે તો રોજનું થયું. ક્યારેક શાબ્દિક પ્રહારો તેની સીમા ઓળંગીને શારીરિક પ્રહાર સુધી પહોંચી જતાં. સૌમિલ માટે આ બધું સ્વાભાવિક હતું. કારણ કે એની માટે એનો બિઝનેસ સર્વસ્વ હતો. પોતાના વ્યક્તિત્વ અને વાકચાતુરીનું એને એટલું બધું અભિમાન હતું કે તેની સામે કૌટુંબિક બાબતો નગણ્ય હતી. પરિવારની તેને કંઈ પડેલી નહોતી. પત્ની તેની માટે અભણ દાસી હતી અને દીકરો આર્યન એક ઝંઝટ ! એનું સ્વપ્ન આસમાનને આંબવાનું હતું. એ માર્ગ પર કોઈની તેને જરૂર નહોતી. જે કોઈ તેના રસ્તામાં આવવાની કોશિશ કરે તેને સૌમિલ તોફાની હાથી જેમ ઝાડને ફેંકી દે તેમ ફેંકી દેતો. એના મન પર ઝનૂન સવાર થઈ ગયું હતું. કરોડોની હેરફેર, બિઝનેસ મિટિંગો, દેશ-પરદેશના પ્રવાસો, મોડી રાતની પાર્ટીઓએ તેના જીવન પર પૂરો કબજો કરી લીધો હતો. તે સતત ખોટા કામો અને ખોટી સોબતોના દળદળમાં ખૂંપતો જતો હતો. પરંતુ તેને સમજાવે કોણ ? છતાં હું પ્રયત્ન કરવાની તક ચૂકતી નહીં.

કૉફીનો કપ મૂકતાં મેં કહ્યું, ‘સૌમિલ, આજે રવિવાર છે. નહીં જાય તો નહીં ચાલે ? આખું અઠવાડિયું તો તું બહાર જ હોય છે. આજે આ તો કાલે કંઈક બીજું. ક્યારેક તો ઘર….’ હજી હું બોલવાનું પૂરું કરું ત્યાં તો મોટા અવાજ સાથે મારા પેટમાં લાત પડી. જાણે કે મારાથી બોલવાનો ગુનો થઈ ગયો ! આ પ્રહાર બીજી વખતનો હતો. પહેલીવાર તો હું સમસમી ગઈ હતી પરંતુ હવે મારામાં સહન કરવાની તાકાત નહોતી બચી. સૌમિલ તો પોતાના મૂડમાં ગાળો દેતો જતો રહ્યો, પણ હું તમ્મર ખાઈને ત્યાં જ ફસડાઈ પડી.

અચાનક મારું ધ્યાન નાનકડા આર્યન પર ગયું. એ આ જોઈને શું વિચારતો હશે ? મને એકાએક ભાન થયું એટલે હું ઊભી થઈને સોફા પર બેસી ગઈ. મેં અભિનય ચાલુ કર્યો :
‘અરે બેટા આર્યન…. આમ આવ… જલ્દી…. ચાલ તારું માથું ઓળી દઉં…. આપણે ફટાફટ તૈયાર થઈને નદીએ ફરવા જઈએ. ફરવા જવું છે ને ? ચાલ, ખૂબ મજા કરીશું. પછી તને ચગડોળમાં બેસાડીશ અને આપણે પેસ્ટ્રી પણ ખાઈશું. ખાઈશ ને તું…. ?’ – એ ખુશ થતો મારી સામે જોઈ રહ્યો. એને એમ લાગ્યું કે થોડી ક્ષણો પહેલાં મમ્મી સાથે જે કંઈ બન્યું હતું એ બધું નાટક હતું. પણ એને કોણ સમજાવે કે અસલ નાટક કયુ છે ? એની માટે તો આ હકીકત હતી. મારી સાથે ફરવાની વાત સાંભળીને તે જલદી જલદી તૈયાર થઈ ગયો. પેટમાં થતા તીવ્ર દુ:ખાવા કે માનસિક આવેગો વિશે વિચારવાનો મારી પાસે સમય નહોતો. મારે તો આર્યનના ચિત્તમાંથી એ દ્રશ્યને ભૂંસી નાખવાનું હતું. આવા કટોકટીના પ્રસંગોએ મને મારી ક્ષમતાનો અહેસાસ થતો. ક્યારેક હું વિચારવા લાગતી કે શરીર સાથે બનતી દરેક ઘટનાઓને મન સાથે નિસ્તબ જ નથી હોતી !

હું આર્યનને લઈને નદીકિનારે પહોંચી. અમે બંને કિનારે ચાલતા હતા. દૂર ઊડતાં પંખીઓ અને વૃક્ષોની વનરાજીને જોતાં જોતાં આર્યન વચ્ચે ક્યારેક મારી સામે જોઈ લેતો. મારી આંગળી પકડીને ચાલતાં ચાલતાં તે મારું મોઢું જોઈને ઝાંખુ ઝાંખુ હસ્યા કરતો હતો. મને એમ લાગતું હતું કે એ મારી તરફ જોઈને કોઈક તારણ કાઢવા મથતો હતો. તેના મથામણને હું પામી ગઈ. એટલે મેં પણ તેની સામે હસીને આંખ મિચકારી. જાણે એની શંકાઓના વાદળ દૂર થઈ ગયા હોય તેમ એ પણ ખુશ થઈ ગયો. ધરતી પેટાળમાં જેમ લાવા છુપાવીને લીલીછમ વનરાજીની છલકાતાં ખેતરો લહેરાવે છે, તેવી મારી સ્થિતિ હતી. ભીતરની અનેક વેદનાઓને સંકોરતી હું આર્યન સામે હસી રહી હતી. બરાબર નદીનું ઊંડાણ હતું ત્યાં અમે અટક્યા.

‘મમ્મી, આમાંથી કેટલા બાથટબ ભરાય ?’ પાણીની લહેરો જોઈને એના બાળમને કૂતુલતાથી પ્રશ્ન કર્યો.
‘બેટા, ઘણા બધા.’ હું હસી.
‘પણ મમ્મી ઘરે તો તું મને એમ કહ્યા કરે છે કે જરૂર કરતાં વધુ પાણી વાપરવું નહિ. જો ખોટું પાણી વાપરીએ તો આપણને પીવાનું પાણી ન મળે….’
‘હા, બેટા, મીઠા પાણીની તંગી છે. એ પાણી જેટલું બચાવીએ એટલું સારું.’
‘અચ્છા. પણ મમ્મી કહે ને, આમાંથી કેટલા બાથટબ ભરાય ?’ ફરી એ જ પ્રશ્ન.
‘અરે ! બેટા આ તો ભગવાનનું બાથટબ છે. તારી સ્કૂલમાં ભણતા તારા જેટલા બધા છોકરાના બાથટબ ભરાઈ જાય હોં !’ આર્યનને જવાબ આપવાનો મને કોઈ થાક નહોતો લાગતો કારણ કે જીવનના પ્રશ્નોથી જ હું થાકી ગઈ હતી. એ પ્રશ્નો ક્યારેય ઉકેલાય એવા નહોતા. એનો જવાબ ક્યાંથીયે મળે તેમ નહોતો. ક્ષણભર મને થયું કે હું આ નદીમાં કૂદી પડું જેથી મારી સાથે અનેક પ્રશ્નોનો અંત આવી જાય. હું જરાક તેને મારી આંગળીથી અળગો કરવા જતી હતી, એટલામાં તો એણે મારી આંગળી વિશ્વાસ અને મજબુતાઈથી જોરથી પકડી લીધી. તે લગભગ મારા પગને વળગી જ પડ્યો, અને જરાક ગભરાયેલા અવાજે બોલ્યો :
‘મમ્મી, મને બીક લાગે છે… મને છોડતી નહીં….’ એના અવાજમાં એવો જાદુ હતો કે જેણે મારી અનેક પીડાઓ અને દુ:ખોને ભૂલાવીને પ્રેમની સરવાણી પ્રગટાવી દીધી. એના વિશ્વાસને જોઈને મને થયું કે હું કેટલી સ્વાર્થી હતી કે મારા જીવનના અંધકારને દૂર કરવા આર્યનના જીવનમાં અંધકાર ભરવા જઈ રહી હતી. મારા અસ્તિત્વનો એવો ટૂકડો જેને મારા પર અત્યંત વિશ્વાસ હતો, એને હું કેમ અન્યાય કરી શકું ? એનો શું દોષ ?

આર્યનને મેં પ્રેમથી ઊંચકીને વ્હાલપૂર્વક ગળે લગાવ્યો ત્યારે ગોરંભાયેલા આકાશને વીંધીને સૂર્યનું એક તેજકિરણ ધરતીની ગોદમાં ઊતરી રહ્યું હતું. આર્યનના મોં પર મારા આખા આયખાને ભરી દે એવો આનંદ અને સંતોષ હતો. પોતાના નાનકડા હાથે તે મારા ગાલને ચીમટો ભરતાં બોલ્યો, ‘અરે મમ્મી ! આપણે તો હજી પેસ્ટ્રી ખાવાની છે, ચગડોળમાં બેસવાનું છે… અને તું હજી અહીંયા ઊભી છે ?’ આર્યન સામે હસીને કંઈ જવાબ આપ્યા વગર મેં એની આંગળી પકડી અને એ જ ક્ષણથી જીવનનું લક્ષ્ય અને સપનાંઓને બદલીને હું તેને ચગડોળ તરફ દોરી ગઈ.

Print This Article Print This Article ·  Save this article As PDF

  « Previous મારાં સંસ્મરણો – ગંગાબહેન પટેલ
દીકરો – વિનોદિની નીલકંઠ Next »   

57 પ્રતિભાવો : વિશ્વાસની પકડ – કલ્યાણી ત્રિવેદી

  1. Milind Shroff says:

    Very Nice Article. Life is certainly bigger than marriage. No one should think about suicide

  2. સુંદર વાર્તા. જીંદગી જીવવાનું બળ આપતું એક નાનું બાળક.

    • jyotiithakkar says:

      Hi,kalu
      jyotii here, Oh god i dont have words ,but only tears .Fantastic & theeeeeeeeeee best . It it your first artical pl. continue to write .It is only way to share your emotions & reduse your lonlyness.We all are with you.keep it up .Ok bye. God bless you.

  3. Jalpa B. Gondalia says:

    ખુબ જ સરસ વાર્તા . .

  4. જગત દવે says:

    “પરિવારની તેને કંઈ પડેલી નહોતી. પત્ની તેની માટે અભણ દાસી હતી અને દીકરો આર્યન એક ઝંઝટ ! એનું સ્વપ્ન આસમાનને આંબવાનું હતું. એ માર્ગ પર કોઈની તેને જરૂર નહોતી.”

    જયારે આવા મૂડીવાદનાં આ અનૌરસ સંતાનો જેવા અલેલ-ટપ્પુઓ આસપાસ જોવા મળે છે ત્યારે લાગે છે કે…….તેમનાં લગ્ન થવાથી તેમનાં દ્રારા પીડીત વ્યક્તિઓનું વર્તૂળ બેવડાય છે અને જયારે એક બાળક પીડાય છે ત્યારે જાણે ઈશ્વર પીડાતો હોય તેવુ લાગે છે.

  5. trupti says:

    બાળક ના જ્ન્મની સાથેજ સ્ત્રી એક સ્ત્રી મટી ને મા બની જાય છે અને મારા મતે મા બન્યા પછી નુ જીવન એક સ્ત્રી માટે પોતાનુ નથી રહેતુ અને એની પર ફ્ક્ત બાળકનો જ હોય છે. મરનાર સ્ત્રી ના પતિ ને બીજી પત્ની તો મળી જશે પણ મરનારના બાળક ને મા નહી મળે. હુ આજે જયારે પણ ઘરની બહાર પગ મુકુ છુ ત્યારે મન મા નક્કી કરી ને નીકળુ છુ કે, મારે ઘરે હેમખેમ આવવાનુ છે, મારી દિકરીને માટે. જ્યારે પરણી ન હતી ને મા નહતી બની ત્યારે ભાગી ને બસ ટ્રેન પકડી છે, પાટા પણ ઓળ્ગ્યા છે પણ હવે નહી. માનુ સ્થાન દુનીયા મા કોઈ ન લઈ શકે. મારી એક લગ્ન પછી આફ્રિકા સ્થાયી સહેલી એ મને મા પર એક SMS મોકલ્યો હતો તે હુ અહીં પ્ર્સ્તુત કરુ છુ.

    MOTHERHOOD IS THE TOUGHEST 24 HOURS LIFE TIME JOB.
    NO PAY, NO DAYS OFF, NO QUALIFICATION REQUIRED,
    NO TRAINNING GIVEN, AND MOST OFTEN UNAPPRECIATED YET
    RESIGNATION IS IMMPOSSIBLE.

    • trupti says:

      અધીકાર શ્બ્દ શરતચુક થી રહી ગયુ હતુ માટે મારુ વાક્ય નીચે મુજબ વાચશો.

      મારા મતે મા બન્યા પછી નુ જીવન એક સ્ત્રી માટે પોતાનુ નથી રહેતુ અને એની પર ફ્ક્ત બાળકનો જ ‘અધીકાર’ હોય છે.

      • trupti says:

        Oops, I forgot to congratulate the writer.

        કલ્યાણીબહેન સુંદર વાર્તા (હકિકત) આપવા બદલ અભિનંદન અને આવુજ સરસ લખતા રહો.

        • Riti says:

          Truptiben:

          તમે ઍકદમ સાચી વાત કહી, અધિકાર પણ ખરો અને હકક પણ ખરો.

          રીતિ.

          • Mitali says:

            Motherhood is the best thing ever happend to a women. It makes you stronger then your can ever imagine, no wonder when it was said that “બાળક ના જ્નમ સમયે એક મા નો પણ જ્નમ થાય છે.” it is very true. A women become different when she become mother.

    • વાર્તા જેટલો જ શુંદર પ્રતિભાવ આપ્યો.
      ક્યારેક મલજો મારા શરુ થતા બ્લોગ “મનોમંથન ” પર. ત્યાં પણ આપના પ્રતિભાવો ની રાહ જોઇશું.
      આભાર.
      વ્રજ દવે

  6. SHAILESH DESAI says:

    THIS IS VERY GOOD HEART TOUCHING AND FULL OF EMOTIONAL SHORT STORY.
    KEEP UP THE GOOD WORK. GOD WILL HELP U.

  7. Vipul Panchal says:

    Very heart touching story, khub samajva layak.

  8. KALYANI BENS ARTICLE AND TRUTIBENS FEED BACK –BOTH ARE SUPERB –I STILL REMEMBER MY FATHER WAS SIMILAR BUT CHANGED HIM AFTER WARDS WHEN I WAS TEN YERAS OLD DUE TO SOME SAD INCIDENT WHICH I DO NOT REMEMBER –BUT THEN MY MOTHER WAS SUPREME AND HAD A WHOLE CONTROL ON HIM —YES A CHILDS MIND IS EXTREMELY SOFT –AND TAKES NOTE OF EVEN SMALL DIFFERENCES— BUT WHAT TO DO? HERE IN USA I HAVE SEEN DIFFERENT STORIES WHEN WOMEN ARE VIOLENT AND TAKING DECISIONS ON ALL MATTERS !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!——
    AND WE BOTH ARE LUCKY TO HAVE GOOD UNDERSTANDING SINCE 30 YEARS –SO MY DAUGHTER VALUES US BOTH–

  9. Dhrutika says:

    “A child can always teach an adult three things: to be happy for no reason, to always be busy with something, and to know how to demand with all his might that which he desires”……This is from positive attitude quotes…
    Heart touching story.

  10. Harshad KAPADIA says:

    No body can take mother’s. When mother get old, still she is always worried about the children. The article is well written.

  11. Jagruti Vaghela U.S.A. says:

    મીઠા મધ ને મીઠા મેહુલા રે લોલ
    એથી મીઠી છે મોરી માત જો
    જનની ની જોડ સખી નહી જડે રે લોલ

  12. Veena Dave. USA says:

    નારીની કરુણ કહાની.

  13. આ કોઇ એક કુટુંબની “કહાની” નથી. જ્યાં સંતોષ નથી અને ફક્ત રૂપીયાજ જિંદગી છે ત્યાં આમજ હોઇ છે.આર્યનની મમ્મીનું પાત્ર શારૂં બતાડ્યું બાકી સહુ પોતાના રસ્તા કરી લે છે.
    વ્રજ દવે

  14. જય પટેલ says:

    ડોમેસ્ટિક વાયોલંસ પર પ્રકાશ ફેંકતી સત્ય ઘટના.

    પ્રસ્તુત સત્ય ઘટનામાં નાયિકાને માટે શારિરીક પ્રહાર સામાન્ય થઈ પડ્યો છે.
    જે માતા શારિરીક પહારો ખાઈને અન્યાય સહન કરે છે તે તેના સંતાનને નિર્ભયતાના
    પાઠ કઈ રીતે ભણાવશે ? ઘણી વાર આપણે કહીએ છીએ કે બાળકના ભવિષ્ય માટે બધું
    સહન કરૂ છું પણ આ દલીલ સલામતીના વાદળો નીચે છુપાઈ જવાની ચેષ્ટા માત્ર છે.

    અર્ધાગિંની પર શારિરીક પ્રહારોના રૂપમાં શૂરવીરતા બતાવવી તે કાયરતા છે.

    અન્યાય સહન કરવો તે અન્યાયને પ્રોત્સાહન આપવા બરાબર છે.

    • જગત દવે says:

      જયભાઈઃ

      દુર્ભાગ્યે સત્ય હોવા છતાં તમારો અભિપ્રાય વાસ્તવિકતાથી દૂર છે. ભારતમાં મધ્યમ વર્ગ અને નિમ્ન મધ્યમ વર્ગમાં લગ્ન બાદ ઘણી સ્ત્રીઓની પરિસ્થિતી ‘આગળ ખાઈ ને પાછળ કુવો’ જેવી હોય છે. ના સાસરામાં સુખ અને ન પિયરમાં ચેન. મેં જોયું છે કે મધ્યમ વર્ગ જેટલો ‘ખાનદાની’ નો ભાર ગરીબ વર્ગ કે તવંગર વર્ગને નથી. લગ્ન વિચ્છેદ આ બે વર્ગ સામાન્યતઃ બહું આસાનીથી કરતાં જોવા મળે છે. અને મધ્યમ વર્ગની સ્ત્રીને આ ખાનદાની જ માનસિક અને શારિરીક પ્રહારો ખાઈને પણ લગ્ન બચાવી લેવાની આશા જીવંત રાખે છે. એ ઉપરાંત લગ્ન વિચ્છેદ થયા બાદ પણ ઘણી મજબુરીઓ તેને ઘેરીને ઊભી હોય છે જેમ કે નાણાંકીય પરતંત્રતા, ભારતમાં રોજગારની પરિસ્થિતી, ભારતીય સમાજમાં એકલી સ્ત્રી નું સ્થાન અને સન્માન, બાળક હોય તો તેનાં ઊછેરનો પ્રશ્ન વિ….વિ…..વિ…..

      માટે જ ભારતમાં સ્ત્રીઓ નાં અપમૃત્યુ નાં સમાચાર વાંચી ને હવે કોઈ નવાઈ લાગતી નથી. ( ‘પ્રાઈમસની જાળ લાગતા મૃત્યુ’……..)

      ભારતમાં જેટલાં મંદિરો બન્યા છે કે બને છે તેટલાં જો સ્ત્રીઓ માટેનાં નિર્ભય આશ્રય સ્થાનો બન્યા હોત તો કેટલી બધી બહેનોનાં જીવન ભટકી જતાં કે નાશ પામતા બચાવી શકાયા હોત. (અહીં તો ધર્મમાં જ સ્ત્રી પ્રત્યે આભડછેટ રખાય છે.)

      જાગૃતિ આવી રહી છે પણ તે ઘણી ધીમી છે. સમાજ પણ જવાબદાર છે આજે પણ દિકરીનાં જન્મ સમયે (જો થવા દેવાય તો) ‘શોકમય’ વાતાવરણ શહેરી વિસ્તારો માં પણ મોટાભાગનાં ઘરોને વિટળાઈ વળે છે. સામાજીક દંભ તો જુઓ…….આધુનિક દંપતિઓ જેને પ્રથમ સંતાન દિકરો છે તે બીજા સંતાન કે દિકરીની ખેવના પણ નથી કરતાં પણ જો દિકરી આવી તો ૨-૩ વર્ષમાં જ બીજો પ્રયત્ન શરૂ……

      કાયદાઓ છે પણ ન્યાય પ્રણાલીઓ વિષે આપણે બંને ઘણો બળાપો કરી ચુક્યા છીએ અને હવે તો પ્રધાનમંત્રી, ગૃહમંત્રી અને મુખ્ય ન્યાયધિશ પણ તેનો જાહેર સ્વીકાર કરી ચુક્યા છે.

      અન્યાય સહન કરવો તે અન્યાયને પ્રોત્સાહન આપવા બરાબર છે. પણ ન્યાય મળવાની શક્યતા પર ૧૯-૨૦ વર્ષ ની લડાઈ પછી પણ પ્રશ્નાર્થ ચિન્હ છે તે સહું ને ખબર જ છે. આવા સંજોગોમાં શું તેને ન્યાય કહી શકાય? આવા માળખામાં અન્યાય સહન ન કરવો હોય તો ક્યાં વિક્લ્પો ખુલ્લા છે? અને છે તો તે શું સ્ત્રીઓ માટે ખુલ્લા છે? શક્ય છે?

      • trupti says:

        જગતભાઈ,
        તમારા લગભગ બધાજ અભિપ્રાય જોડે સમંત છુ. પણ તમે લખો છો કે, “આધુનિક દંપતિઓ જેને પ્રથમ સંતાન દિકરો છે તે બીજા સંતાન કે દિકરીની ખેવના પણ નથી કરતાં પણ જો દિકરી આવી તો ૨-૩ વર્ષમાં જ બીજો પ્રયત્ન શરૂ……
        આ વાક્ય જોડે મહદ અશેં હું સમંત નથી. તમે હવે જોસો તો હવે ભારતમા એવા ઘણા દંપતીઓ છે કે ફકત એકજ બાળકનો વિચાર કરે છે, પછી ભલ્લે પહેલુ સંતાન બેટી હોય કે બેટો. મને પોતાને એકજ દિકરી છે અને અમે બેવજણે બીજા બાળકનો વિચાર નથી ક્રર્યો. મારો એકજ બાળકનો નિર્ણય મારી દિકરી ના જન્મ પહેલા નો છે. અમે નક્કી કર્યુ હતુ કે છોકરો આવે કે છોકરી આવનાર બાળક તંદુરસ્ત હોવુ જોઈએ અને એ અમારુ પહેલુ અને છેલ્લુ બાળક હશે.
        તમે કીધુ એ પ્રમાણે જાગ્રુતિ આવી છે અને આવી રહી છે, પણ જુના સંસ્કાર અને રૂઢી ને બદલતા વાર તો લાગેજ.
        બાકી તમારા અક્ષરે અક્ષર જોડે મારી સંમતી છે.

        • જગત દવે says:

          તૃપ્તિબેન આપ દંપતિ ને મારી દિલથી સલામ.

          અત્યાર સુધીમાં મારા સંપર્કમાં આવેલાં દંપતિઓ પરથી મેં ઉપરનું તારણ કાઢ્યું છે……શક્ય છે તે ખોટું હોય. (ઈશ્વર કરે તે ખોટું હોય) બીજા વાંચકો તમારી જેમ જ તેમનું નિરીક્ષણ જણાવે તો વધુ ખ્યાલ આવે.

      • Veena Dave. USA says:

        શ્રી જગતભાઈ,

        સરસ કોમેન્ટ્સ.
        ધમૅમા સ્ત્રીની આભડછેટ્ એ જ પાયાની બાબત છે. વંશ અને વિકાર….એ બીજી બાબતો…..
        ગઈકાલના ગુ. જ મા અમેરિકામા એક ભાઈએ પોતાની મોટલમા સાધુ-સંન્તોને ઉતારો આપ્યો અને જે તેમણે અનુભવ અને સલાહ આપ્યા છે તે વાંચવા જેવા છે.
        અન્યાય સહન કરનાર સ્ત્રીઓ જ સ્ત્રીને વધુ દુખ આપે એવુ બનેલુ જોવા મળે.
        મોટી મોટી પાયરીવાળા બોલે ઘણુ પણ આચરણ કરે ત્યારે સાચુ.
        શ્રી જય વસાવડાએ લખેલી વાત વાચીને ભારતની છાપ માટે કોઇને શરમ આવશે?
        હુ બેન્કના ફોરેન એક્શચેન્જ વિભાગમા કામ કરતી ત્યારે હુ નહતિ ત્યારે સાધુ-સંતો ડોલર વટાવી જતા રહ્યા અને મને કોઇએ જણાવ્યુ કે તમે અહિ હોત તો તેઓ ના આવત અને પછી મે જે જવાબ આપ્યો એ અહિ લખી ના શકાય. આ બધા પોતાની માતા પ્રત્યેની ફરજમાથી છટકી બીજાની પગચંપી કરનારા છે. જે ધમૅ સ્ત્રીની ઉપેક્શા કરે એ ધમૅ ગણાય્? જેમા કંઇ ખરાબ કે ઉપેક્શા છે એ ધમૅ ગણાય્ ? જે દેશમા ૯ દિવસ શક્તિની આરાધના થાય ત્યા સ્ત્રીની આ દશા કે પેટમા લાત ખાવી પડે ?
        મન ખિન્ન થઈ જાય છે.

        • જય પટેલ says:

          સુશ્રી વિણાબેન

          અન્યાય સહન કરનાર સ્ત્રીઓ જ સ્ત્રીને વધુ દુઃખ આપે..
          આપના મંતવ્ય સાથે અસંમત થવું અઘરૂં છે.

          ….અને આજ વાસ્તવિકતાને પ્રતિબિંબીત કરતું દ્રષ્ટાંત ગુજરાતના અગણિત ઘરડાં ઘરોનું છે.
          ગુજરાતના અગણિત ઘરડાં ઘરો દર્શાવે છે કે તેવા ગુજરાતી ઘરોમાં કોનું રાજ ચાલે છે ?

          જો ગુજરાતની પુત્રવધુઓ મક્કમતાથી કહે કે મારા મા-બાપ સમાન સાસુ-સસરા ઘરની શોભા છે
          તો બીજા જ દિવસે કલંક રૂપ ગુજરાતના ઘરડાં ઘરોને તાળાં વાગી જાય…!!

          If I love myself despite my infinite faults,
          How can I hate anyone at the glimpse of a few faults.

          Swami Vivekananda.

          • જગત દવે says:

            હમણાંનો જ અનુભવ (ચાર દિવસ પહેલાનો જ) ભાવનગર જેવી સંસ્કારી નગરી, એક ઊચ્ચ શિક્ષિત દંપતિ અને કુટુંબમાં બાળકીનો જન્મ , શોકનો માહોલ અને તેને વધું શોક-મય બનાવવામાં શાબ્દીક ફાળો આપતાં ઘર અને સોસાયટીનાં ‘બૈરાંઓ’.

            કેમ???????? સ્ત્રીઓ દ્વારા સ્ત્રી જાતિનાં અવતરણ પ્રત્યે આવું ઊદાસીન/ અપમાનીત વર્તન કેમ? એવી શિક્ષિત માતાઓ આજે પણ જોવાં મળે છે જે છોકરાંઓ ને પાણીનો ગ્લાસ પણ જાતે પીવાની તાલિમ નથી આપતી. પછી તે છોકરો મોટો થઈ ને સ્ત્રી સન્માન શું કરવાનો?????

      • જય પટેલ says:

        શ્રી જગતભાઈ

        ક્યા વિકલ્પો ખુલ્લા છે ?

        આપની વ્યથા અને મનોમંથન શરણાગતિનો ભાવ દર્શાવે છે.
        ….તો પછી શું માર ખાધે જ રાખવો ?

        ડૉમેસ્ટિક વાયોલંસ જેવા ગંભીર વિષય પર આપના શરણાગતિના ભાવ દર્શાવતા વિચારો જોઈ
        નિરાશા સાંપડી. વિદેશોમાં સરકાર પ્રચંડ અભિયાન ચલાવે છે અને તેની અસર રૂપે
        ડોમેસ્ટિક વાયોલંસ પર કંઈક અંશે કાબૂ મેળવવામાં સફળતા સાંપડી છે.

        ગુજરાતી માનસ વિક્લ્પો શોધનારૂ રહ્યું છે. આપે આ પ્રશ્ન ૨૫-૩૦ વર્ષ પહેલાં પૂછ્યો હોત
        તો ચર્ચા અસ્થાને હોત. આજના ૨૦૧૦ના ગુજરાતમાં કેટલી ગરવી ગુજરાતણો નિયમીત
        પેટમાં લાત ખાતી હશે અથવા કેટલા ઘરમાં સૌમિલ જેવા વિકૃત માનસિકતાવાળા પતિ હશે ?

        જેમ જેમ શિક્ષણનો વ્યાપ અને ગુજરાત સરકારનું કન્યા કેળવણીનું પ્રચંડ અભિયાન
        જોર પકડતું જાય તેમ તેમ સમાજ દરેક સ્તરે જાગૃત થઈ રહ્યો છે. આજના લગ્નજીવન પહેલાં
        કરતાં ઘણાં ઘણાં સુખી છે. આજથી ૨૫-૩૦ વર્ષ પહેલાં ઘરનો કજિયો ખડકીમાં…મહોલ્લામાં…ફળિયામાં
        આવતો અને લોકોને પણ શૂર ચડતું….ગામ આખું સાંભળે તેમ ઘરના ઝઘડા…કંકાસ…ફજેતા થતા
        જે આમ વાત હતી અને હવે આવાં દ્ર્ષ્યો ઈતિહાસ બની ગયાં છે…મહદ અંશે…!!!

        ગુજરાતી મા-બાપ પોતાની દિકરીઓને ઉચ્ચ શિક્ષણ આપશે તો પોતાનો માર્ગ શોધવામાં દિકરીઓનું
        બીજા પરનું પરાવલંબન ઘટશે અને આત્મ-વિશ્વાસ વધતાં સાહસિકતા વધશે અને
        છેવટે અન્યાય સહન નહિ કરવાની ભાવના આવશે.

        અન્યાય સહન કરવો તે અન્યાયને પ્રોત્સાહન આપવા બરાબર છે….ના હાર્દમાં શિક્ષણ રહેલું છે.
        દિકરીઓ શિક્ષીત…દિક્ષીત હશે તો સમાજ પર તેની વ્યાપક અસરો છોડશે.

        એક શિક્ષીત માતા યુનિવર્સિટી બરાબર છે.

        • Veena Dave. USA says:

          ઝગડાનો ગ્રાફ નીચો ગયો અને છુટાછેડાનો ગ્રાફ ઉંચો ગયો.

          • trupti says:

            વિના બહેન,

            સાચ્ચી વાત છે પણ હજી પણ મધ્યમ વર્ગ મા છુટા છેડા નુ પ્રમાણ એટલુ નથી વધ્ય જેટલુ કદાચ ઉંચ્ચ વર્ગ મા છે.
            તેન ઘણા કારણો છે. મધ્યમ વર્ગ સદીઓ થી પીડાતો આવ્યો છે. નતો તેઓ ખુલ્લ્મ ખુલ્લા જે નીચલો વર્ગ કરી શકે તે કરી શકે છે ન તો ઉંચ્ચ વર્ગ મા થાય છે તે કરવા ની તાકાત છે કારણ ઉંચ્ચ વર્ગ મા જે થાય છે તે પૈસા ના જોર દબાય જાય છે. આપણા તે કહેવાય છે, ”કૃષ્ણ (મોટા) કરે એ લીલા અને બીજા કરે એ છીનાળુ”

        • જગત દવે says:

          જયભાઈઃ

          મારા નજીકનાં સ્વજન માટે મે ૪ વર્ષ સુધી આ બાબત પર લડાઈ લડી છે અને તે સ્ત્રીને જીત મેળવવામાં સાથ આપ્યો છે…….. અને તે વર્ષો દરમ્યાન પોલીસ વ્યવસ્થા, વકીલો ની દુનિયા, ભારતીય ન્યાય વ્યવસ્થા, બાળક નાં માસુમ ચહેરા પરનાં દયનીય ભાવો, સ્ત્રીની મજબુરી એ બધું જ જોયું અને અનુભવ્યું પણ છે.

          મારા ઊપરનાં શબ્દો એ સંઘર્ષ જીત્યા પછી લખાયેલા છે એટલે તેને નિરાશાવાદ નહી પણ વાસ્તવવાદ કહેશો તો વધારે યોગ્ય ગણાશે.એટલે જ મેં લખ્યું છે “દુર્ભાગ્યે સત્ય હોવા છતાં તમારો અભિપ્રાય વાસ્તવિકતાથી દૂર છે.”

          આદર્શવાદ ને શબ્દો આપવા બહું જ સહેલા હોય છે. અંગત કડવા અનુભવો ને જાહેર ન કરવા એ મારો સિધ્ધાંત રહ્યો છે પરંતુ આપને અને વાંચકમિત્રોને એમ ન લાગે કે હું એક ચાલાક શબ્દરમત રમતો માણસ છું એટલે આ લખ્યું.

          • જય પટેલ says:

            શ્રી જગતભાઈ

            આપના પરિવારમાં ડૉમેસ્ટિક વાયોલંસ જેવી દૂર્ઘટના બની તે માટે દુઃખની લાગણી અનુભવી.

            કોઈ એક ઘટનાને સમગ્રતાના પરિપ્રેક્ષમાં લઈએ તો સામાજિક
            પરિવર્તનના અભિયાનને લુણો લાગે.

            અસ્તુ.
            આભાર.

          • જગત દવે says:

            શ્રીજયભાઈ,

            ન્યાયાલયો, પોલીસ સ્ટેશન્સ, વકીલો એક જાહેર વ્યવસ્થાતંત્રનો ભાગ છે તે ખાનગી સેવાઓ આપતા નથી. જાહેર વ્યવસ્થાતંત્ર સાથેનો ૪ વર્ષનો અનુભવ સમગ્રતા કે વ્યાપકતાનું આકલન કરવા માટે પુરતો નથી?

            ન્યાયાલયો, પોલીસ સ્ટેશન્સની અસંખ્ય મુલાકાતો દરમ્યાન તમે આંખો અને કાન બંધ નથી રાખી શકતા કે ન્યાયાલયો, પોલીસ સ્ટેશન્સ પણ આપણી રુચિને માફક હોય તે પ્રમાણે નથી ચાલતા. કેવા સામાજિક
            પરિવર્તનો આવી રહયા છે તેનો ક્યાસ અહીં સરળતાથી કાઢી શકાય છે.

            સામાજિક પરિવર્તનના અભિયાન નું અસ્તિત્વ જ આવી અનેક અન્યાયપૂર્ણ ધટનાઓ ને કારણે છે જો તે અભિયાન ને સત્ય જાણવા માત્રથી લૂણો લાગી જાય તેટલો ‘લજામણો’ હોય તો તે પરિવર્તન ક્યાંથી લાવી શકશે?????? અભિયાન કર્તાઓ પણ જો ‘All is well’ ગાવામાં સૂર પુરાવે તો તે અભિયાન નું અસ્તિત્વ પ્રશ્નાર્થ ચિન્હ બની જશે.

            યાદ રહે આ સંઘર્ષ હું જીત્યો છું એટલે તે રીતે સામાજિક પરિવર્તનના અભિયાન ને મેં બળ આપ્યું છે તેમ કહી શકાય. શોર્ય-ગીતો ગાવા અને યુધ્ધભૂમિમાં લડવું એ બંને જુદી બાબતો છે.

            “જે માતા શારિરીક પહારો ખાઈને અન્યાય સહન કરે છે તે તેના સંતાનને નિર્ભયતાના પાઠ કઈ રીતે ભણાવશે ?” એ કહેવું શોર્ય-ગીતો ગાવા જેટલું સરળ છે……. ફ્રાંસની રાણીને કોઈ એ ખબર આપ્યા કે હવે તો રાજ્યમાં ભુખ્યાંજનો ને બ્રેડ પણ નથી મળતી તો તેનો જવાબ હતો કે…….. “તો તેઓ ને કહો કે કેક ખાય”

            સ્ત્રીઓ સામનો જરુર કરે………પણ તેને હંમેશા વાસ્તવિકતાઓ નું પણ ધ્યાન રાખવું ઘટે……..કા. કે. યુઘ્ઘ શરુ કરતાં પહેલાં દુશ્મનોને જાણી લેવા બહું જરૂરી હોય છે.

          • Edior says:

            શ્રી જયભાઈ અને શ્રી જગતભાઈ,

            હવે પછીની ચર્ચા કે વાર્તાલાપ આપ કૃપયા આપના અંગત ઈ-મેઈલ પર કરશો તો વધુ અનુકૂળ રહેશે.

            લિ.
            તંત્રી, રીડગુજરાતી.

  15. kishan says:

    દિલ નુ દર્દ શબ્દો દ્વારા ટપકતુ લાગ્યુ………………
    કદી પન મન ને વિચલીત ન થવા દેશો અને કદી ખુદ ને એક્લા પન ન માનશો…………..
    બસ લખવા નુ ના બન્ધ કરતા કદી પણ્…………….

  16. Jagruti Vaghela U.S.A. says:

    લેખકો સત્યઘટના પર આધારિત લેખો લખે ત્યારે કેટલા વર્ષો પહેલાની ઘટના છે તે પણ લખવુ જોઈએ.

  17. Veena Dave. USA says:

    વાચકમિત્રો,
    મનમાં થોડા રસપ્રદ સવાલો ઉભા થયા તે લખુ છુ. (સ્ત્રીની આભડછેટવાળા ધમૅ સંપ્ર દાય)
    ૧.. પ્લેનમા મુસાફરી કરતા સાધુસંતો એરહોસ્ટેસ ને કારણે આંખ બંધ રાખે?
    ૨. સાધુ બનેલ ડોક્ટર પ્લેનમાં મુસાફરી કરતા હોય અને કોઈ સ્ત્રી પ્લેનમાં સખત બિમાર પડે તો મદદ કરે?
    ૩. સ્ત્રી પાયલોટ હોય એવા પ્લેનમાં સાધુ મુસાફરી કરે?
    ૪ .સ્ત્રીની કમાણીનો અને સ્ત્રીની સહીવાળો ચેક આવા સાધુના સંપ્રદાય સ્વિકારે?

    • Goapl Shah says:

      જય શ્રિ ક્રિષ્ણ વિણાબેન,

      આ બધા સવાલો કરતા એકજ સવાલ પુછો – કોઈ સાધુ સ્ત્રી ના કુખે જન્મ લે? અને જો જવાબ હા હોય તો પછી – શું કરવુ એવા સાધુ નુ?

    • Ashish Dave, Sunnyvale, Califronia says:

      રજનીશજીએ કરેલી એક વાત યાદ આવે છે… પહેલા તો સ્ત્રીના પેટે જન્મ લેવાનો બન્ધ કરો.. લોહિ પણ શું કામ સ્ત્રીનુ લેવુ… પાણી થી જ ચલાવો… પણ પાણી પણ તો નદીમાથી આવે છે. તે પણ તો માતા છે…

      Ashish Dave

      • trupti says:

        આશિષ ભાઈ,
        સરસ વાત કહી તમે.

        • xyz says:

          vina ben, gopal bhai, ashish bhai….gr8 que-ans

          • neha says:

            Vinaben, Gopal bhai, ashish bhai,
            મને થયુ કે હુ જ આવુ વિચારુ છુ…પન તમારા વિચારો વાચીને ખુબ જ આનન્દ થયો…
            મને પન આ પન્થ નો આવો જ અનુભવ છે…હુ બે જ વરસની હતી ત્યારે મને મન્દિરના પગથીયેથી નીચે ઊતારી દેવામા આવી હતી…
            Hat’s off to you !

  18. Jagruti Vaghela U.S.A. says:

    વિણાબેન
    વાહ!

  19. Ashish Dave, Sunnyvale, Califronia says:

    Very nice article. It is devastating to be abused by someone that you love…

    Ashish Dave

  20. trupti says:

    જગતભાઈ,
    તમારી સાથે છોકરાઓ ને તાલિમ આપવા બદલ સંમત છુ. મારુ માનવુ છે કે બધા એ પોતપોતાને કામ જાતે કરવુ જઈએ, અને ધરના કામમા શાની શરમ? પણ ખેદ સાથે જવાવુ છું કે આપણા ભારતીય સમાજ મા અને ખાસ કરીને ગુજરાતી ધરો મા આ પ્રમાણેનુ વાતાવરણ લાવવુ ખુબજ અઘરુ છે.
    The way every rule has exception to the rule, there is an exception in some families too. મારાજ પિયરનો દાખલો આપુ તો, અમે મારા પપ્પા ને બાળપણ થી અમારી મમ્મી ને મદદ કરાવતા જોયા છે, રસોઈ કરવા સિવાય નુ દરેક કામ તેઓ આજે ૭૭ વરસની ઉંમરે પણ આસાનીથી વગર શરમે કરે છે. જયારે મારી સુવાવડ વખતે હું તેમના ઘરે રહી હતી ત્યારે તેમને મારી દિકરી ના બળોતિયા પણ કોઈ પણ જાત ની સુગ વગર ધોયા છે. અને એજ કામો મારા ભાઈએ પણ કર્યા છે. એટલેજ જ્યારે એને નોકરિ માટે ઘર થી દુર મદ્રાસ ને પછી અમેરીકા જવાનુ થયુ તો ભારી નથી પડ્યુ.આનાથી ઉલટુ મારા ધરમા છે, મારી સાસુ એ મારા વર પાસે કોઈ દિવસ કોઈ જાતનુ ઘરકામ નથી કરાવ્યુ. હું નોકરી કરતી સ્ત્રી છુ, અને મને જ્યારે એના તરફ થી કોઈ મદદ નથી મળતી. હવે નાનુ મોટુ કામ મન મા આવે તો કરે છે પણ હું એના પર મદાર તો નથી જ રાખી શકતી. જ્યારે મારી ભાભી ન મારા ભાઈનો ઘણો સધિયારો છે. માટે મે નક્કી કર્યુ હતુ કે દિકરો આવે કે દિકરો હું તેને ઘરનુ દરેક કામ કરાવીશ.
    હવે સમય પાક્યો છે કે દરેક મા-બાપ ભલે એ છોકરો હોય કે છોકરી બેવ ને સરખી ઘર અને ઘર બહારના કામની તાલીમ આપે.

  21. xyz says:

    If this is a true story, then I don’t have any words…….

    but I would like to share few observations.
    @Vedna-Samvedna hospitals…..I have seen few cases (where in husband was beating her wife…but these all wives were positive about their marriage, and accepted that this is their exam…and time being….it was more painful than I am mentioning here)

    1) Very educated person became workaholic and was working very hard for the family, suddenly, he loses his confidence due to some unseen fear and got heart attack and his wife was helpless with two kids.
    (she told me, he is very aggressive, I bear all pain, (including domestic violence…she started crying…..I said…be positive, see the good points of your husband and think that NO body is perfect in this world…just be with your husband and don’t feel shame about phycriatic treatment about his unseen fear…..then amazing changes and gr8 positivity I have seen in her daily life and respect about her husband that she has to hold his hand in this tough situation)

    2) One uncle was admitted and he was a patient of srezofenia, his wife (educated and former govt. employee) was feeling alone, but her kids were there with her. She told me….I have to be strong for our kids, for our marriage…she also told me that her husband was beating her many times, but she keep ignoring by thinking …this is men nature…good that , I can understand him now, he has not seen love from his childhood, but what he has done for us that no one can do…that couple’s all children were highly educated and very strong mind. Her younger son had engineering examination those days, and her daughters were doing father’s treatment and they didn’t have any fear about marriage or society, they were just telling doctor that we want our father to be alright soon.(her age was 24). (very lower middle class but positivity and special bonding in a family)

    3) One very high educated family (scientist at PRL), his handsome SON was admitted, they had a daughter-in-law as well, what was the case, we don’t know, but that daughter-in-law was highly educated and just praying that her husband should be alright soon. (he was always telling some bad words and beating who ever go near to him)

    ————
    4) One of my room-mate, She was in love with one guy. Their family was not ready for their marriage. Highly educated couple, guy had a bad habit of drink party and smoking…and every alternate day, that guy used to tell her about break-up…she cry for 2 days and then pray to GOD, she will do everything for him, but she will not go with other man.

    And now, 10 years of love and 1 year of happy marriage, that guy has realized her mistakes.
    And both are doing well in their career. According to that girl..she feels she could manage all these because of friends (positive thinking and good support in tough time)

    5) Gr8 couple Sudha murty and Narayan Murty..if we just imagine….Sudha murthy also handled everything alone where in Narayan Murthy was busy all the time(do u think he could be able to give time to his family like our father do .) these cases we can think because positive, but before marriage, we don’t know even after tremendous hard work sometimes someone can fail….it doesn’t mean that wife should complain all the time..

    6) In my childhood, one friend’s father was drunk, was beating up her mother. her mother was always complaining and started affair with someone else, then that child also had an affair in very early age…

    7) In my childhood…one neighbor’s husband was also like that..was beating her wife many a times, then one day, he went to USA, after coming back after 5 years he was totally changed, he even supported his entire family and was good to his wife also..(how this miracle happened? Don’t know……but this is true story….husband must not beat up her wife…but in such apartments, neighbors support is too much important..joint family culture, respect for in-laws also play major role to solve such problems)

    After analyzing all these..I think women has god gift about patience. If her husband is workaholic and becoming blind about his career..she should not force him to be there with her always……but if women have enough friends, someone else in a house except husband , some good neighbors, then she can tolerate specific time period with love, care and patience…..
    Here there is a SON, otherwise if wife start seeing husband’s fault always then it can be like film like “murder”……after 1 or 2 years things can be change….nothing can last forever.

    If both person will blast each other, if both will have complains about each other then there is no end. Rest we all know something called destiny….
    And here, who knows? After an important meeting with someone, husband may realize his mistake, not same day, then next day, may be after 2 weeks……here writer has written her emotions and how much she is caring about her SON, but please…give some time…be with yr kid and ignore your husband’s mistakes…don’t pinch him every time for what you want…..
    If he is not performing his duty well, then don’t force him……pray to GOD and have patience…..

    This incident is of what time?

  22. xyz says:

    Someone who is lazy and seatting all the time in a house, also not good…and his wife may also have a complain about him….and may try to committ sucide.

    it is all about our perception…”Glass is half full or glass is half empty.

    and most important…in any case…divorce is not a solution…middle class or upper middle class or rich…
    then where is the education? where is understanding?

    and it is true that as compare to our elder, we have more freedom in our married life…if still we have more complaints then something is wrong within us…….No body is perfect in this world

  23. sanket says:

    absolutely excellent piece of writing. આવી સુન્દર ક્રુતિઓ રચતા અને મોકલતા રહેશો.

  24. Tejas Pandya says:

    Beautiful article , creats the positive energy, one can understand the feature of love and affection which nature puts in the heart of mom and her kid , but i have to say that its the truth of today’s coporate life.

  25. urmila says:

    ‘ wife beating is happening all over the world’ not only in India – but the difference is that in western countries it is considered ‘Crime’ and wives are given protection from govement and other related supporting organisations ,which will house these abused women,give them training to become independent financially and pay their legal aids if necessary – which deters husbands before they raise their hand on their wives as they know what consequences they will face.

    To learn to respect a woman or any human being – comes from within the family culture,their upbringing and their social surroundings -no matter which part of the world you are born

    No woman should put up with domestic violence or abuses from husband/son or daughter-no one has any right to abuse a woman because she is a weak figure and there to take their frustration out on – In the above story woman decides to live her life again because of the child and sincerely hope that she left her husband as a child needs secure and happy surroundings to be raised rather then with violent father

  26. Mera,,Mann.. says:

    આમ તો મે તમારી આ સત્‍યઘટના પુરી વાંચી નથી પરંતુ, જેટલી વાંચી છે તે પરથી અેટલુ તો જરુર કહી શકાય
    કે તમારુ આ પુસ્‍તક ગુજરાતી સાહીત્‍યમાં રસ ઘરાવતા વાંચકોને ખુબ જ ગમશે.

    હવે આગળ જરૂર વાંચી

  27. ranjan pandya says:

    વર્ષો પહેલાં ઓલ ઇંડીયા રેડિયો મુંબઈ પરથી મધુર ગીતો માં શાંન્તા આપ્ટે એ ગાયેલું ગીત…..
    ‘પૂછે છે દિકરી બાપુ કહોને,વીરા કહોને,
    દિકરી શાને બિચારી રે,…પૂછે છે દિકરી …
    દિકરા માંગે ઓછા ઓછા થઈને જો
    દિકરી નમાંગે કોઈએ ઉમંગથી
    સાચવવી સાપની ભારી રે…..પૂછે છે દિકરી….
    આ વાર્તા વાંચીને યાદ આવી ગયું..જમાનો બદલાયો છે,વિચારો બદ્લાયા નથી…

  28. વાહ કલ્યાણીબેન..ખુબ જ સરસ અભિવ્યકિત તમે તમારી સવેદનાઓ ને કલમનો સહારો આપો જ.

  29. BHUMIKA says:

    nice article

  30. MEGHA says:

    જિવન ના આવા જ તબક્કા માથિ હુ પાસ થઇ રહિ હોવાથિ મને હિમત આપવા બદલ આભાર્………………………….i got married before 3 months ago …my husband is not having time 4 anyone…not 4 me even …i am trying a lot to adjust myself and keeping faith in god that one day he will change when he understand the value of relationship…..it’s really tough to stay with this situation…but yr story gives me support that i m not alone suffering with this kind of people.
    ONE MORE THING I WOULD LIKE TO SHARE WITH ALL READERS …..THAT…( Hindi proverb)” jo waqt k saath nahi badlta usse waqt badal deta hai.”…i trust in this and waiting 4 the time to change.

  31. Anil Patel says:

    મને આ લેખ બહુ ગમ્યો

  32. nayan panchal says:

    સુંદર વાર્તા. આ વાત મને આજની યુવાપેઢીને ખાસ કહેવી છે. તેઓ પ્રેમમાં જો પછડાટ ખાય ત્યારે સીધી મરવાની જ વાતો કરવા માંડે છે. તેમને કોઈક એક વ્યક્તિએ પીડા આપી તે પીડામાં તેઓ અન્ય બધી જ વ્યક્તિઓને ભૂલી જાય છે જેઓ પ્રેમ આપે છે.

    આવી કોઈ એક વ્યક્તિના કારણે આપઘાત જેવા વિચારો આવે ત્યારે તમારા માતાપિતા અને અન્ય સ્નેહીજનોના ચહેરા યાદ કરી લેવા કે જેઓ તમને નિઃસ્વાર્થ પ્રેમ કરે છે.

    કલ્યાણીબેનને અભિનંદન. ખૂબ આભાર,
    નયન

  33. Vaibhav gandhi says:

    આ વાત એકદમ મારી લાઈફ સાથે ૧૦૦% મળતી આવે છે. હવે હું મારી મમ્મી ની વ્યથા, અને પ્રેમને વધારે સારી રીતે સમજી શકુ છુ. થેન્ક યુ…….! ! ! ! !

નોંધ :

એક વર્ષ અગાઉ પ્રકાશિત થયેલા લેખો પર પ્રતિભાવ મૂકી શકાશે નહીં, જેની નોંધ લેવા વિનંતી.