શું કરે છે તું ? – કલ્પના જિતેન્દ્ર

[તાજેતરમાં પ્રકાશિત થયેલ કલ્પનાબહેનના ‘તારા જ કારણે’નામના ટૂંકી વાર્તાના સંગ્રહમાંથી સાભાર. રીડગુજરાતીને આ પુસ્તક ભેટ મોકલવા બદલ ગુર્જર પ્રકાશનનો ખૂબ ખૂબ આભાર. આપ કલ્પનાબહેનનો (ગાંધીનગર) આ નંબર પર +91 9427714120 સંપર્ક કરી શકો છો. પુસ્તક પ્રાપ્તિની વિગત લેખના અંતે આપવામાં આવી છે.]

બરાબર પાંચ વાગે એલાર્મ ધણધણી ઊઠ્યું.
હંમેશા તો એલાર્મના અવાજ સાથે જ સ્મિતા ઝડપથી ઊઠી જાય. જેથી વિનય કે બાળકોની ઊંઘ ન બગડે… પણ આજે તો ઊઠવાની શક્તિ જ નથી ! જોર કરવા છતાંય આંખ નથી ખૂલતી ! પાંપણો વારંવાર ઢળી પડે છે. હમણાં બે-ત્રણ દિવસથી શરીરમાં કળતર રહે છે. ઝીણો તાવ પણ આવે છે. થોડી વાર પછી ઊઠું છું વિચારી કમને પથારીમાં પડી રહી.
‘આ બંધ કર ને ! ઊંઘ બગાડી !’ વિનયે બરાડો પાડ્યો.
‘એલાર્મ કરતાં તો તમારો ઘાંટો મોટો છે. તમે બાળકોની ઊંઘ બગાડશો !’ સ્મિતાના માથામાં સણકો ઊઠ્યો, પણ વિનયને કહેવાનું ટાળ્યું. અત્યારમાં પાંચ વાગ્યામાં ક્યાં માથાફોડ કરવી ? હાથ લંબાવીને એ પણ એલાર્મ બંધ કરી શકે છે ! બાજુમાં તો છે. ખેર ! કરચવાતા મને પરાણે પરાણે ઊઠી….. ને સીધી જ રસોડામાં…!

સ્મિતાનો આ નિત્યક્રમ છે.
ડોલીને સવારની સ્કૂલ. એની બસ સાડા છએ આવી જાય. એને ઉઠાડવી, તૈયાર થવામાં મદદ કરવી. સ્કૂલમાં બે ચોટલા લેવાના ફરજિયાત. એણે જ લઈ આપવા પડે છે. એનું દૂધ-નાસ્તો તૈયાર રાખવાં, લંચ બૉક્સ, વૉટરબૅગ ભરવાની…. આ દરમિયાન વચ્ચે વચ્ચે ઘરકામ પણ થતું રહે, ઘરનાં બારી-બારણાં ખોલવાં, બહારના દરવાજે દૂધની થેલી ટીંગાડી રાખી હોય, એ લઈ લેવાનું, ક્યારેક બિલાડી પહોંચી ગઈ હોય તો ઢોળાયેલું દૂધ સાફ કરવાનું… ને પાછું દોડતાં જઈ શેરીના નાકેથી દૂધ લઈ આવવાનું.

વિનય દરવાજાના અંદરના ભાગે સ્કૂટર મૂકે. રાત્રે ચાવી તો ગમે ત્યાં ફેંકી દીધી હોય ! સવારના પહોરમાં પહેલાં તો ચાવી શોધવાની ! ક્યારેક આખું ઘર ફેંદી વળે, ને નીકળે સ્કૂટરમાંથી જ ! એમ ને એમ લટકતી હોય ! એ તો સારું કે કમ્પાઉન્ડના દરવાજે અંદરથી તાળું માર્યું હોય નહિતર સ્કૂટર ચોરાઈ જાય ! દરવાજાનું તાળું ખોલવું, સ્કૂટર બહાર કાઢવું….. સાડા છ પહેલાં આ તો કરવું જ પડે ! ડોલી તૈયાર થઈને નીકળે ને દરવાજો ન ખોલ્યો હોય તો ઘાંટાઘાટ કરી મૂકે :
‘મંમા ! હજુ દરવાજો ખોલ્યો નથી ! મારે મોડું થાય છે. બસ જતી રહેશે !’
આ બધું કામ જાણે મંમાનું જ ! નહીંતર ડોલી બાર વર્ષની છે. દરવાજાનું તાળું તો ખોલી શકે !…. પણ ઊઠે જ મોડી ! માંડ માંડ તૈયાર થઈ શકતી હોય ત્યાં… સ્કૂલે જાય ત્યાં સુધી સતત એની હાજરીમાં રહેવાનું ! ડોલી છેલ્લી ઘડીએ બૂમ પાડે :
‘મંમા ! નોટને પૂઠું ચડાવી દે ને !’ ક્યારેક કહેશે, ‘કૅલેન્ડર નથી મળતું.’ એના યુનિફોર્મને ઈસ્ત્રી કરીને મૂકી હોય તોય કહેશે, ‘દુપટ્ટો ક્યાં મૂક્યો છે ? મંમા ! દુપટ્ટામાં પીન ભરાવી આપ ને ! મંમા ! કાંસકો નથી મળતો !…. મંમા પાયજામાની નાડી તૂટી ગઈ !…. મંમા ! મારી ઘડિયાળ ?…. મંમા ! મંમા ! મંમા !… એની બૂમાબૂમ ચાલતી જ હોય…..

માંડ માંડ સાડા છએ એને વિદાય કરે.
હવે મુન્નાનો વારો.
એને ઉઠાડવાનો, એની રિક્ષા સાડા આઠે લેવા આવે. નાનો છે એટલે એને બ્રશ કરાવવું, નવરાવવો, કપડાં, શૂઝ-મોજાં પહેરાવી તૈયાર કરવો, બોર્નવીટા પિવરાવવું, નાસ્તો કરાવવો, નાસ્તાનો ડબ્બો ને વૉટરબૅગ ભરવાં ને સાથે આપવાં, સ્કૂલબૅગ તૈયાર કરવી, ક્યારેક હોમવર્ક અધૂરું હોય તે પૂરું કરાવવું, કૅલેન્ડર-ડાયરીની નોંધ જોવી, સહી કરવી….. માંડ માંડ સાડા આઠે પહોંચાય ! ક્યારેક તો રિક્ષા રોકવી પડે. વચ્ચે વચ્ચે રસોડાનું કામ પણ થતું હોય. પાણી ભરવું, કપ-રકાબી ધોવાં, પોતાની દૈનિક ક્રિયા આટોપવી, ચા બનાવીને પીવાની !

સ્મિતાને ઊઠીને તરત કડક મસાલાવાળી ચા પીવાની આદત. ક્યારેક બનાવવાનો સમય ન હોય તો ક્યારેક બનાવ્યા પછી પીવાનો સમય ન હોય ! મુન્નો જાય પછી વિનયની બેડ-ટી બનાવી એને ઉઠાડવાનો ! ક્યારેક તો સવારની પાંચ વાગ્યાની ઊઠી હોય ત્યારે વિનય સાથે સાડા આઠે ચા પીવા મળે ! ચા વિના માથું ફાટફાટ થતું હોય ! પણ કામનો રઘવાટ જ એવો હોય ને ?…. ગણતરીમાંય ન આવે એવાં ઝીણાં-ઝીણાં કામ સવારથી રાત સુધી ચાલ્યા જ કરતાં હોય !

આજે પણ બાળકોને વિદાય કરી એણે વિનયની બેડ-ટી બનાવી. ટ્રેમાં ચાના કપ સાથે પાણીનો ગ્લાસ, નૅપ્કિન ને છાપું મૂક્યું. હવે આ બધું આકરું લાગે છે. પણ શું થાય ? લગ્ન થયાં ત્યારથી પોતે જ આવી આદત પાડી છે. શરૂઆતમાં બે હતાં, નવાં નવાં પરણેલાં તેથી હોંશ થતી ને આવા કામનો ઉમળકો આવતો. અરે ! વિનય નાહવા બેસે ત્યારે કપડાં તો બાથરૂમમાં મૂકવાનાં જ, પણ બ્રશ ઉપર ટુથપેસ્ટ પણ લગાવી આપતી ! હવે બાળકો મોટાં થયાં, એમની સારસંભાળ, અભ્યાસ, મોટો ફલૅટ લીધો. ઘરની જવાબદારી ને ઘરકામ વધતું ચાલ્યું…. પણ વિનયની આદત બદલાઈ નથી ! હવે ખૂબ આકરું લાગે છે પણ શું થાય ? પોતે જ આદત પાડી છે ! વિનય નાહીને તૈયાર થાય ત્યાં સુધીમાં ગરમ ગરમ નાસ્તો બનાવવાનો ! ક્યારેક મસાલા પરોઠા, ખાટાં ઢોકળાં, ઈડલી સેન્ડવીચ, સમોસા, બટાકાપૌંઆ વગેરે ફરતું ફરતું બનાવતી. વિનય દશ વાગે ફૅક્ટરી જાય પછી બપોરે જમવા ક્યારે આવે તે નક્કી નહીં ! બે-ત્રણ તો વાગે જ. સવારનો નાસ્તો ‘હેવી’ જોઈએ. આજે તો અગાઉથી તૈયારી નહોતી કરી એટલે ફટાફટ ઉપમા ને ચા બનાવી, એને આપ્યાં. વિનય નાસ્તો કરતો હતો, ત્યાં સુધીમાં એની ઑફિસબેગ, કપડાં, બૂટ-મોજાં, હાથરૂમાલ તૈયાર રાખ્યાં. આજે તો સમયસર થઈ ગયું. નહીંતર ક્યારેક તો ઘરમાં ને ઘરમાં એણે રીતસર દોડવું પડે.

વિનયને વિદાય કરી સ્મિતા અંદર આવી.
કમરે સાડી ખોસીને ફટાફટ કામ કરવા માંડ્યું. ડાઈનિંગ ટેબલ પર વિનયે પીધેલી ચાનો કપ ને નાસ્તાની પ્લેટ એમ ને એમ જ પડ્યાં હતાં. ઉપાડીને સીંકમાં મૂકવાની તસ્દી પણ ન લે ! સ્મિતાએ કાચના ગ્લાસ-કપ-રકાબી ને પ્લેટ સીંકમાં મૂક્યાં, પહેલાં ટેબલ સાફ કર્યું ને પછી કાચનાં વાસણ !… કાચના વાસણ કામવાળી સાફ નથી કરતી. પહેલેથી જ ના પાડતી હતી. આ તો સ્મિતાએ પરાણે કહ્યું એટલે કચવાતા મને હા પાડી !… ત્રણ દિવસ વાસણ બરાબર સાફ કર્યાં. ચોથે દિવસે મોંઘો કપ ફોડી નાંખ્યો, પાંચમે દિવસે ગ્લાસ ને સાતમે દિવસે મોટી પ્લેટ તોડી નાંખી !…. શરૂઆતમાં અવારનવાર ને પછી નિયમિત કાંઈ ને કાંઈ તોડવા લાગી. ધ્યાન રાખવા ટકોર કરી તો કહે : ‘બેન ! એટલે જ હું ના પાડું છું.’
સ્મિતા સમજી ગઈ ને જાતે જ સાફ કરવા માંડી…. એણે વાસણ લૂછીને ગોઠવ્યાં. પ્લૅટફોર્મ સાફ કર્યું, રસોડામાં આડુંઅવળું પડેલું તે ઊંચું, નીચું મૂક્યું ને પોતું ફેરવ્યું. હાશ ! રસોડું વ્યવસ્થિત થયું.

સ્મિતા દીવાનખંડમાં આવી. ઘડીભર તો તમ્મર આવી જશે એવું લાગ્યું. વિનયને છાપું વાંચીને વ્યવસ્થિત ગડી કરીને મૂકવાની આદત નથી ! પંખો પણ ફરતો હતો. આના કારણે પાનાં આખા રૂમમાં ઊડી ગયેલાં. પૂર્તિ છેક સોફા નીચે ! ત્યાં પણ પાનાં વેરવિખેર ! માંડ માંડ વ્યવસ્થિત ગોઠવીને છાપું ટેબલ પર મૂક્યું. ફરીથી ઊડી ન જાય એટલે ઉપર વજન મૂક્યું. પેપરનાં પાનાં લેવા સોફા નીચે વાંકી વળી ત્યારે જ જોયું કે સોફા નીચે એક પેન્સિલ, માથાનું બકલ, સેફટીપિન, મુન્નાનું એક મોજું પડેલું !… ને સાથે કચરો પણ એટલો જ !… કામવાળી બરાબર વાળતી નથી. પણ શું થાય ?…. કચકચ કરે તો જતી રહે !…. એ વરંડામાં જઈ સૂપડી સાવરણી લઈ આવી. નીચેથી કચરો કાઢ્યો. ટેબલ-ખુરશી, સોફા, બારી, બારણાં બધું જ ઝાપટ્યું. ઘર તદ્દન રોડ પર નથી છતાંય વાહનોની અવરજવરના કારણે ધૂળ સતત ઊડે છે. અરે ! ફરીથી સાંજે પણ ધૂળ ઝાપટવી પડે છે ! દીવાનખંડ વ્યવસ્થિત કરી એ બેડરૂમમાં આવી. અહીં પણ એ જ હાલત ! એણે ચાદર-રજાઈ સંકેલીને મૂક્યાં. બેડશીટ ખંખેર્યાં, ઓશીકાનાં કવર મેલાં હતાં એ બદલ્યાં. બારી બારણાં ઝાપટ્યાં. વિનયનું એક સ્લીપર બારણા પાસે ને એક પલંગ નીચે ! પલંગ નીચે વિનયની બેચાર વસ્તુઓ પડેલી. કચરો પણ ! પણ એણે વાળવાનું ટાળ્યું. સમય જ નથી ! વસ્તુઓ લઈને વ્યવસ્થિત મૂકી દીધી.

બાળકોના રૂમમાં તો જોવાય એવું નથી. આખો રૂમ વેરણછેરણ ! ટેબલ પર પુસ્તકો આડાંઅવળાં પડેલાં, ડોલી પણ વિનયની જ દીકરી છે ને ? કંપાસ ખુલ્લો પડેલો. ચિત્ર દોર્યા પછી કલરની ડબીઓ ઢાંકવાની દરકાર નહોતી કરી ! નોટનાં પાનાં ને ફાડેલા કાગળના ડૂચા જ્યાં ને ત્યાં ! તૂટેલી માળાનાં મોતી પણ રખડતાં !…. ઉપાડે કોણ ? માથાનું બકલ, પિન, હેરબેન્ડ, કાંસકો, ક્રીમની ડબી ખુલ્લી પડેલી, પાઉડરના ડબાનું ઢાંકણુંયે ક્યાંય બારણા પાસે !…. બાપ રે ! બાપ ! સ્મિતાને થયું પોતે કદાચ રડી પડશે ! એમાંય આજે તો તબિયત સારી નથી !…. મન કઠણ કરી બધું વ્યવસ્થિત કર્યું.
ત્યાં તો કામવાળી આવી.
‘બોન, કપડાં નથી બોળ્યાં ? મારે મોડું થાય છે.’
એને કચરાપોતાનું કામ સોંપી એ બાથરૂમમાં આવી. આજે તો નાહવાનુંય બાકી છે. ઘડિયાળમાં નજર કરી તો સાડા અગિયાર !… એણે ગરમ પાણીથી નિરાંતે નાહવાનો પ્રોગ્રામ મુલતવી રાખ્યો. વોશબેઝિન, કમોડ, બાથરૂમ સાફ કરી, કપડાં બોળી, નાહીને બહાર નીકળી ત્યારે બરાબર બાર વાગ્યા ! હાશ ! કરીને જરાક વાર આરામખુરશીમાં બેસવાની અથવા તો ઘડીક વાર આડા પડવાની તીવ્ર ઈચ્છા એણે દબાવી દીધી. એક કપ સ્ટ્રોંગ કૉફી બનાવીને પીધી.

રસોઈ બનાવવાનું મુખ્ય કામ તો હવે શરૂ થાય છે.
દાળ-ચોખા ધોઈ કૂકર મૂક્યું. શાક સંભારો સમાર્યાં ને વઘાર્યાં. કૂકર ખોલી દાળમાં મસાલો કર્યો…. ત્યાં એક વાગ્યો. હજુ કચુંબર સલાડ તો બાકી. લોટ બાંધી રોટલી માંડી, પાંચ-સાત બનાવી ત્યાં બે વાગ્યા ! મુન્નો આવ્યો. એને હાથપગ ધોવડાવી હજુ જમાડે છે ત્યાં ડોલી આવી. એની થાળી પીરસી, ‘મંમા ! પાપડ શેક ને !’ પાપડ શેક્યો. બંને જમી રહ્યાં ત્યાં અઢી વાગ્યા.
વિનયનો ફોન આવ્યો : ‘હું જમવા નહીં આવી શકું. માણસ મોકલું છું. ટિફિન મોકલજે.’
વિનય પૂરતી રોટલી નહોતી. એણે બનાવીને ટિફિન ભર્યું, છાશ બનાવીને થર્મોસમાં ભરી. ત્યાં માણસ આવી ગયો. એને વિદાય કર્યો. થાળી પીરસી ટેબલ પર જમવા બેઠી. ‘હાશ ! હવે નિરાંતે જમું. આજે તો નાસ્તો કરવાનોય સમય નથી મળ્યો.’ એક રોટલી ખાધી ત્યાં બહારથી કામવાળીએ બૂમ પાડી.
‘બોન ! વાસણ કાઢજો !’
‘તું થોડી વાર બેસ, હું શાંતિથી જમી લઉં.’ એવું કહેવાનું વિચારતી હતી ત્યાં તો કામવાળી રસોડામાં આવી ગઈ.
‘મારે બા’ર જવું છે. વાસણ કાઢી દ્યો, નકર કાલે, ભેગું કામ કરીશ.’
….ને સ્મિતાએ લુસ લુસ જમી લીધું.

રસોડું પતાવી બહાર આવી ત્યારે બરાબર સાડાત્રણ થયા હતા. હવે તો શરીર લંબાવવું જ પડશે. ભલે ઊંઘ ન આવે તો કાંઈ નહીં ! પણ આડા તો પડવું જ પડશે. સ્મિતાએ છાપું લઈ પલંગમાં લંબાવ્યું. માથું ઓશીકા પર બરાબર ટેકવી, પૂર્તિ કાઢી, મનગમતી કટાર વાંચવાની શરૂ કરી ત્યાં જ ડોરબેલ વાગી !…..
એણે સૂતાં સૂતાં જ બૂમ પાડી : ‘ડોલી બારણું ખોલજે !’
ડોલી ને મુન્નો ઉપરના માળે ટી.વી. પર કાર્ટૂન ફિલ્મ જોતાં હતાં. ડોરબેલ કે મંમાની બૂમ સાંભળે શાનાં ?… સાંભળે તોય નીચે ઊતરીને બારણું ખોલવાની તસ્દી કોણ લે ?….. ભણીગણીને થાકીપાકીને આવ્યાં છે. આ તો એમનો આરામનો સમય ! સ્મિતાએ થોડી વાર રાહ જોઈ. ડોલી નીચે ન આવી ને ડોરબેલ તો થાક્યા વિના વાગતી જ રહી. કચવાતા ને ધૂંધવાતા મને એણે ઊઠવું જ પડ્યું ! આવનાર પર ગુસ્સો તો એવો ચડ્યો…. કુરિયરનો માણસ હતો. સહી કરીને કવર લીધું. બૅન્કનો કાગળ હતો. એમ જ ટેબલ પર મૂકી, પાછી બેડરૂમમાં આવી ને પલંગમાં રીતસર પડતું જ મૂક્યું.

હજુ તો બાળકોને હોમવર્ક કરાવવાનું, પોતાની ચા ને એમનો દૂધ-નાસ્તો, સાંજની રસોઈ, હજુ તો શાકભાજી લાવવાનાં છે ! બે-ત્રણ દિવસનું ભેગું લાવી રાખે છે, પણ તોય બાળકોની કોઈક ને કોઈક માગણી હોય જ ! બજારમાં ન જવાનું હોય તો નજીકની દુકાને પણ એક ધક્કો તો હોય જ ! મનમાં ગોઠવતી હતી ને ફોનની રિંગ આવી. સૂતાં સૂતાં હાથ લંબાવી ટિપોઈ પરથી લીધો.
સામે છેડેથી વિનય છણકતો હતો :
‘સ્મિતા ! આજે તેં બીજો રૂમાલ મૂક્યો જ નથી ! એક જ રૂમાલ તેં મને હાથમાં આપેલો. કાયમ કહું છું, તારે બીજો રૂમાલ ઑફિસ-બૅગમાં મૂકવો જ. રૂમાલ ભૂલી જવાની મારી આદત તું ક્યાં નથી જાણતી ? એક ખોવાઈ ગયો. બીજા વિના મને કેટલી મુશ્કેલી પડે છે ?…. તું મારું તો કશું ધ્યાન જ નથી રાખતી ! એક રસોઈ સિવાય તારે બીજું કામ શું હોય છે ? શું કરે છે તું આખો દિવસ ?…. ઘરમાં કામવાળી છે, વાસણ-કપડાં-કચરા-પોતાં… બધું કામ તો એ કરી જાય છે !… તું શું કરે છે આખો દિવસ ? ને તારે કરવાનું પણ શું હોય છે ?….’

[કુલ પાન : 140. (પાકું પૂઠું) કિંમત રૂ. 140. પ્રાપ્તિસ્થાન : ગૂર્જર પ્રકાશન. 202, તિલકરાજ, પંચવટી પહેલી લેન, આંબાવાડી, અમદાવાદ-380006. ફોન : +91 79 22144663. ઈ-મેઈલ : goorjar@yahoo.com ]

Print This Article Print This Article ·  Save this article As PDF

  « Previous અધ્યાત્મ-કથાઓ – ભાણદેવ
શીલવંત નારી ગંગાસતી – પોપટલાલ મંડલી Next »   

55 પ્રતિભાવો : શું કરે છે તું ? – કલ્પના જિતેન્દ્ર

  1. raj says:

    Why ladies are tolerate this type of lazy people,and why they are not force to kids to do some work by them selves?situation are different but not everyday.
    any way good story
    raj

  2. trupti says:

    ઘર-ઘર મા અને ખાસ કરી ને ગુજરાતી ધરો મા જોવા મળતુ ચિત્ર

  3. હાય રે….આટ આટલું કરવા છતાં છેલ્લે આવું સાંભળવાનું..?? આમાં સ્મિતા નો વાંક વધારે છે…બધા ને એના પર પરાવલંબીત કરી દીધા છે.

  4. સાવ સાચી વાત…આટલું કરવા છતાં “તું કરે છે શું?” “તારે કરવાનુ શું હોય છે?”….ીમ જ સાંભળવા મળે. અને નોકરી ન કરતી મહિલા નો એ તો આવું દરરોજ સાંભળવું પડતું હોય છે.

    એક દિવસ હડતાલ પડે તો ખબર પડે કે એ કેટલું કરતી હોય છે.

  5. Hiral says:

    ઘણી સ્ત્રીઓને આવી આદત હોય છે. આમાં સ્ત્રીનો જ વાંક વધારે છે. કમસે કમ બાળકોને તો ધાકથી થોડું કામ જાતે કરી લેતાં શીખવાડવું જ જોઇએ. વળી અહિં સંતાનમાં છોકરી તો પૂરા ૧૨ વરસની છે.

    મારી મમ્મી ગૃહિણી છે. પણ સવારે એને નિયમિત દેવ-દર્શનનો (સેવા-પૂજાનો) નિયમ છે. એટલે સવારે પીવાનું પાણી કાંતો અમારે ભરવાનું, કાં પપ્પાને, વરસોથી શાક પણ ઘરમાં પપ્પા જ સમારે. રાત્રે ગાદલા પાથરવાનાં અને સવારે ડામચિયા પર વ્યવસ્થિત મુકવાનું કામ પણ પપ્પા જ કરે. આજની તારીખે પણ. ઝાપટ-ઝુપટનું કામ શાળાએ જતાં પહેલાં મારી બહેન કરે અને રોટલીનો લોટ મારે જ બાંધવાનો અને પછી કચરો વાળવાનો. મોટેભાગે મમ્મી દાળ-ચોખાનું કુકર મુકીને જ જાય અને ના મુક્યું હોય તો દાળ-ચોખા પલાળીને જાય. હા, મમ્મી નહાતા પહેલાં રસોડામાં વાસીદું કરી લે. ઘરનાં બધાને પણ સવારે ઉઠીને નાહી-ધોઇને દહેરાસર જવાનું અને પછી સાથે મમ્મી આવે એટલે ચા-નાસ્તો. આવી બધી ટેવો મમ્મીએ શરુઆતથી જ બધાને પાડેલી. છે. અમે માંડ ૯-૧૦ વરસના હતા , ત્યારથી. ઘરમાં નોકર-ચાકર કશું ક્યારેય રખાવેલું નહોતું. (મમ્મીને ફાવે નહિં એ લોકાના હાથનું કામ, હા, પછીથી વોશિંગ મશીન વસાવેલું) . પરીક્ષા વખતે અમને ઘર-કામમાંથી આરામ મળે, પણ એની કસર પરીક્ષા પછી ઘરમાં તાજા નાસ્તા બનાવવામાં અને ઘરની સાફ-સફાઇમાં પૂરી થઇ જાય. ભાઇ ઘરમાં સૌથી નાનો, તો પણ મમ્મીએ જ એને વઢી વઢીને નાનું-મોટું કામ કરવાની આદત પાડેલી. પણ મમ્મીની રસોઇ એટલે કહેવું પડે. બહાર ખાવા જવાનો વિચાર પણ ઘરમાં ભાગ્યે જ કોઇ કરે. (ઘરમાં જૈન રસોઇ જ બને).

    મમ્મીના જમાના પ્રમાણે ઘણાં પપ્પા-મમ્મીની ઠેકડી ઉડાવતા (ખાસ કરીને મમ્મીની) કે પપ્પા કામ કરે છે. ઘણાં અમારી દયા ખાતા કે તારી મમ્મીને તો દહેરાસર નાસી જાય છે…પણ મમ્મીનો એક જ આગ્રહ કે ઘરમાં દરેક જણ નિયમિત,જવાબદાર અને ચોક્કસ હોવાં જ જોઇએ . અડધા કલાકનું સવારનું દેવ-દર્શન આપણાં મનને આખો દિવસ પ્રફુલ્લિત રાખે છે. અને ઉગતા સૂર્યનાં કિરણોથી કેટલી તાજગી મળે.! વળી સવાર સવારમાં ચાલવાની સરસ કસરત પણ થઇ જાય. અને એટલે જ કદાચ આજની તારીખે પણ એવી જ ટેવ છે ઘરમાં બધાને,

    —–
    હું નસીબદાર કે મારા પતિ પણ પપ્પાની જેમ જ ઘરકામમાં સાથ આપે છે . (લગ્ન પહેલાં જ એ વાતે વિચારોની આપ-લે કરેલી).
    પણ શરુમાં હું અચકાઉં, જો મારા પતિ આગ્રહ કરે ઘરકામમાં તો. પણ ગઇ સાલ જ્યારે અમે યુ.કે થી ઘેર આવ્યાં ત્યારે મને બહુ જ વધારે થાક લાગેલો. લાંબા પ્રવાસનો અને આખી રાતના ઉજાગરાનો. મારા સાસુને બહારગામ જવાનું થયેલું. અને આગલા જ દિવસે મારા વડસાસુને આંગળીઓ પર પાટો આવેલો (પસ થઇ ગયેલું). મારા સસરા શાક લઇ આવ્યાં. ઘેર જઇને તરત રસોઇ તો મેં બનાવી. પણ જમી લીધા પછી હું લગભગ લથડિયા ખાતી હતી. મને જોઇને જ મારા પતિ જમી લીધા પછી વાસણ ઘસવા સીધા ચોકડીમાં જઇને બેઠા. શરમ ના લીધે મેં આગ્રહ કરવા માંડ્યો કે ઉભો થા, હું કરી લઇશ. તો મારા વડસાસુએ મને જ કીધું. કે એ વાસણ ઘસે છે તો ઘસી લેવા દે. તું તારે આરામથી સૂઇ જા. તેં રસોઇ બનાવી ત્યાં સુધી એને આરામ મળ્યો જ છે ને. હું, રસોડાનું બીજું ઉંચું-નીચું કામ કરી લઇશ. નિરાંતે ઉંઘજે અને સાંજના ખાવાની ચિંતા ના કરીશ. મેં ઢોકળાનું પલાળ્યું છે, અને એમાં મારો પાટો મને નહિં નડે. એટલે તું જલ્દી ઉઠી ના શકે તો કોઇ ચિંતા નથી. અને સાંજે મને કીધું, જો ઘરકામમાં પુરુષો સાથ આપે તો, ક્યારેય બહુ આગ્રહ કરવો નહિં કે હું કરી લઇશ. મારી આંખો આ સાંભળીને ભીની થઇ ગઇ. અને મારો બધો થાક પણ ઉતરી ગયો. અને રસોડામાં જઇને જોયું તો ઢોકળા વઘારેલા તૈયાર હતા અને અમે સાથે બેસીને જમ્યાં.
    —-

    અહિં બાળકોને સવારની સ્કૂલ છે તો મમ્મીને સાંજે મદદ કરાવી જોઇએ. કમસે કમ પોતાનો રુમ તો જાતે જ સાફ રાખવો જોઇએ.

    • trupti says:

      હિરલબહેન,

      તમારા ઘરની રિત તો જાણે અમારા ઘરની જ વાત લાગી પણ ફ્ક્ત તમારા લગ્ન પહેલા ની વાત. લગ્ન પછી ની ક્થા તો જાણે હું સપનુ જોતી હોવ તેવુ લાગ્યુ. મારી મમ્મી નો પણ એવો જ આગ્રહ કે છોકરો હોય કે છોકરી, ઘરનુ થોડુ ઘણુ કામ તો આવડવું જ જોઈએ. મારા પપ્પા પણ રસોઈ સિવય નુ દરેક કામ હજી પન તેમની ૭૮ વરસની ઉંમરે પણ કરાવે, કોઈ જો તેમની કામ કરવાની બાબત પર હસે કે બોલે તો તરત જ જવાબ આપે, ઘરના કામ મા શરમ કેવી? અને ઘરના કામ મા તો બાદશાહ પણ ગુલામ. અમારા ઘરમા પણ કોઈ દિવસ નોકર અમે રાખેલો નહીં, પણ વોશિંગ મશિન વસાવિ લીધેલુ. મમ્મી થી ટેબલ પર ચઢાય નહીં માટે પંખા પણ તેઓ જ સાફ કરે. જ્યારે મારી દિકરી નો જનમ થયો ત્યારે રિવાજ પ્રમાણે હું સુવાવડ કરવા પિયર આવી હતિ અને મમ્મી કોઈ કામ સર બહાર ગઈ હોય અને બેબી એ છીછી-પીપી કરી હોય તો તેના લંગોટ પણ ધોઈ નાખે અને મમ્મી માટે ન રહેવા દે, મને બાળક સિઝર્રિયન મારફત થયુ હતુ અને જુની માન્યતા પ્રમાણે જ્યાં સુધી બાળક મા નુ દુધ પીતુ હોય ત્યાં સુધી પાણિ મા બહુ હાથ ન નાખવા જોઈએ કારણ જો શરદી થાય તો બાળક ને પણ થાય માટે મને કાંઈ કરવા ન દે. પણ તેથી ઊલટુ મારા સાસરા ના ઘર મા, મારા સાસુએ કોઈ દિવસ મારા વર પાસે કે સસરા પાસે કોઈ કામ કરાવ્યુ ન હતુ માટે તેમેન મન ઘરના કામ તુચ્છ અને કોઈ જાત ની મદદ ન કરે છોકરી ના બળોતીયા તો ન જ ધુએ પણ પોટી મા છીછી કરી હોય તે ધોવાની પણા સુગ ચઢે. તાજેતરમા જ મારા પગ મા ઈજા થવા ને લીધે મારાથી બહુ કામ નહોતુ થતુ પણ કાયમ ચોક્ક્સ અને ચોખ્ખા કામની આગ્રહી એટલે થાય કે નથાય પણ ખેંચાઈ ને પણ કામ કરુ પણ કોઈ દિવસ કહે નહીં કે રહેવા દે હું કરી લઈશ.(મારા ઘર મા પણ મે ઘાટી નથી રાખ્યો કારણ તેમનુ કરેલુ કામ ગમે નહીં અને તે ક્યારે આવે તેની રાહ જોવી પડે, કારણ મારી ઓફિસ નો સમય સવાર ના ૮.૩૦ નો છે અને મારે ઘરે થી ૮ વાગ્યા સુધી મા નિકળી જવુ પડે). વાત સંસ્કારની અને સમજવાની છે કે પહેલા ના જમાના મા પુરુષો ઘરકામ નહોતા કરાવતા કે તેમને કરવા દેવા મા નહોતા આવતા કારણ પહેલા ના જમાના મા સંયુક્ત કુટુંબ પ્રથા હતિ અને સ્ત્રી ઓ ઘરની બહાર કામ કરવા જતી ન હતી હવે પરિસ્થીતી મા જમીન આસમાન નો ફરક છે દિવસે-દિવસે સંયુકત કુટુંબ પ્રથા નાબુદ થતિ જાય છે અને સ્ત્રી ઓ ઘરની જવાબદારી નિ સાથે બહારની જવાબદારી પણ નિભાવે છે. પણ જ્યાં સુધી લોકો ના માનસ નહીં બદલાય ત્યાં સુધી બદલાવ આવવો શ્ક્ય નથી.

      • Hiral says:

        તૃપ્તિબેન, તમારા મમ્મી-પપ્પાને ખૂબ ખૂબ વંદન.

        તમને ધન્ય છે કે સવારે આટલું વહેલું ઓફીસે જવાની સાથે તમે બીજી કેટલી બધી જવાબદારી નીભાવો છો.

        તમારી વાત એકદમ સાચી છે કે પહેલાં સંયુક્ત કુટુંબો હતાં. હવે બધું બદલાયું છે. અને માનસિકતા બદલવી જ રહી. યુ.કે, અમેરિકામાં તો મોટાભાગે બધા પુરુષો ઘરકામ કરાવતા જ હોય છે. પણ એ જ મા ના લાડલાઓ જો ઇંડિયા આવે તો ઇંડિયા પ્રમાણે રાજાશાહી કરતા હોય એવા પણ ઘણાં લોકો હોય છે. અને જો કામ કરાવે તો મા જ ના પાડે, બેસ ને બેટા, થાકી ગયો હોઇશ. વગેરે…..પછી એવા ઘરોમાં સ્ત્રીને ચક્કીની જેમ પીસાવું પડે છે એ ના દેખાય કોઇને. અને સ્ત્રીનો ગુસ્સો એક યા બીજા પ્રકારે બીજી વાતે વ્યક્ત થાય જ. તો પછી એ નોકરી કરતી સ્ત્રીની સ્વછંદતા કહેવાય. આવા ઘણાં અનુભવો જોયા છે.

        • Hiral says:

          આપણે ત્યાં ખરેખર તો “હેપ્પી વાઇફ ડે”, “હેપ્પી વહુ ડે”, “હેપ્પી સાસુ ડે” ઉજવવા જોઇએ. અને એ દિવસે રોલ-રિસપોન્સીબીલીટી ની અદલા-બદલી કરવાની. જેથી એકબીજાની મનોદશા વધારે સારી રીતે સમજી શકાય અને સંપથી રહી શકાય.

          • trupti says:

            હિરલ બહેન,

            મને પણ મારા વર પાસે થી સાંભળવા મળ્યુ છે ઘણીવાર કે ત્રણ જણ ની તો રસોઈ હોય છે તને કામ શું હોય છે કે જ્યારે જોય ત્યારે ભાગતી હોય છે અને પરવારતી જ નથી હોતી, લોકો ના ઘરે કેટલા માણાસો ની રસોઈ હોય છે. પણ તેને કોણે સમજાવે કે રસોઈ ભલે ત્રણ જણ ની હોય તેને માટે ખાલી રોટલી-ભાખરી કરવા નો સમય ઓછો થાય પણ વાસણ તો તેટલા જ થાય, દાળ-શાક ના તપેલા નાના હોય પણ બીજા વાસણો તો તેટલા જ થાય. મુંબઈ ની ગરમિ મા કપડા એક વાર અંગે લગાડ્યા એટલે ધોવા નાખવાજ પડે, ભલે મશિન કપડા ધુએ પણ સુકવવા તો પડે, આ કંઈ અમેરિકા થોડી છે કે ત્યાં ના મશિન મા જેમ કપડા ઘડી કરવા જેવા સુકાઈ ને આવે તેમ સુકાઈ ને આવે. ધુળ એટલી જ આવે, એટલે પોતા તો મારવાજ પડે.અમેરિકા ની જેમ વેક્યુમ ફેરવવાથી કામ ન ચાલે. તમે કહ્યુ તે પ્રમાણે પછી તો ગુસ્સો કોઈના પર ને કોઈના પર તો નિકળે ત્યારે સાંભળવુ પડે કે હાં ભાઈ કમાય છે ને? કાં તો ન થતુ હોય તો નોકરિ છોડી દે , કારણ કે ખબર છે કે આટલી સારી નોકરી જે હું લગ્ન પહેલા થી કરુ છું તે છોડવાની તો નથી. તેટલે બરાબર ના બ્લેકમેલ કરે. અને ઘર અવ્યવ્સ્થિત રહે તે પણ ગમે નહીં એટલે થાય કે ન થાય આપણે કરી લેવાનુ. સવારે જો કોઈ કારણો સર મોડુ ઉઠાઈ જાય તો ઘરના બધા જ સુઈ રહે અને છેલ્લે ભાગના નો વારો કોણે આવે? તો મને. ધણીવાર કહુ કે હુ જો કાઈ નથી કરતી તો એક કામ કરો હું જે કામ કરુ છું તે એક દિવસ તો કરી જોવ ત્યારે કહે હા કરિશ, કારણ ખબર છે તે કાંઈ કરવા ના નથી અને હું કરવા દેવાની નથી કારણ ગમેતેમ કરેલુ કામ મને ચાલવાનુ નથી. એટલે જીદગી જેમ ચાલે છે તેમ ચાલવા દેવાની એ આશા એ કે ક્યારેક તો સોના નો સુરજ ઊગશે.

          • Hetal says:

            એક વખતે મારા પતિ એ મને પૂછ્યું હતું કે ‘તું કરે છે શું?’ અને મેં રોલ ની અદલા બદલી કરી હતી… એક અઠવાડિયા સુધી… મોસ્ટ ઓફ ટાઇમ, ઘર માં સાંજે બહાર નું ખાવાનું આવ્યું હતું.. સાસુ હતા છતાં.. આ પછી મને કોઈ એ આ સવાલ નથી પૂછ્યો….

          • sunil says:

            આપણા ગુજરાતની સ્ત્રીઓ ખૂબજ સહનશીલ છે. આ લેખ ખૂબજ સુંદર છે.

    • જય પટેલ says:

      હિરલ

      આપના સાસુમાને મારા વંદન.
      માજીનું વાક્ય ગમી ગયું…નિરાંતે ઉંઘજે અને સાંજના ખાવાની ચિંતા ના કરીશ.
      તું જલ્દી ઉઠી ના શકે તો કોઈ ચિંતા નથી.

      જે સાસુને પુત્રવધુ પ્રત્યે આટલી અનહદ લાગણી હોય તેને ઘરડાઘરનો ઉંબરો કદી ચઢવો ના પડે.
      આપણે વાતે વાતે કર્મયોગની વાતો કરીએ છીએ પણ વાસ્તવમાં ઘરનાં દરેક નાનાં નાનાં કાર્યોમાં
      હાથ લંબાવવો પણ કર્મયોગ જ છે.

      સ્વાવલંબી બની બીજા માટે બોજ ના બનવાની મથામણ પણ કર્મયોગ જ છે.

  6. Sachi vaat che kalpana ben ek nari atlu badhu jo karti hoy to e mahan che jo puruso ne ek divash rashodu shabhalvanu hoy to khaber pade ke kevirite thay che ane ha madam tamari arachana khub j sarash che jindagi ne saman thathi.thankyou

  7. સર વાત.
    ગ્રુહીણીઓ જોડેથી(ખાસ કરીને મારા મમ્મી જોડેથી) એક વસ્તુ તો જરુર શીખવા જેવી છે. અને એ છે “ટાઇમ-મેનેજમેન્ટ “

  8. Hetal says:

    @ હિરલ બેન અને તૃપ્તિ બેન..

    તમારી વાત થી સંમત થાઉં છું. હું જ્યારે પરણી ત્યારે ખબર પડી કે મારા પતિ ને દૂધ પણ ગરમ કરતા નથી આવડતું. અને હું રહી વર્કિંગ વુમન… પછી મેં મારા પતિ ને શાક સમારવું, કપડા સૂકવવા જેવે બેસિક કામ શીખવાડ્યા.. મારા સાસુ તો એટલા ગુસ્સે છે મારા ઉપર.. કે જે દીકરા ને મેં પાણી નો ગ્લાસ પણ હાથ માં આપ્યો છે..એને તું શાક સમારવા બેસાડે છે.. 🙂

    આ વાર્તા માં સ્મિતા એ પણ પતિ-બાળકો ને થોડુક કામ કરાવતા શીખવાડી દીધું હોત તો સારું થાત..

    • જગત દવે says:

      બ્રેવો !!!! હેતલબેન.

      દરેક પુરુષ જન્મ સમયે તો માતાનાં શરણે જ હોય છે. એટલે કે દરેક પુરુષનું ધડતર સ્ત્રી જાતિનાં છાયે જ થાય છે. એટલે પુરુષનાં વર્તનમાં સ્ત્રી જાતિ પ્રત્યે જો આ વાર્તામાં છે તેવા ઊધ્ધતાઈ અથવા નાન્યેતર ભાવ જોવા મળે તો તે માટે તેની માતા ને જવાબદાર કહી શકાય. એ રીતે જોઈએ તો સમગ્ર જગત પર સ્ત્રીનું જ શાસન છે જેની સ્ત્રીઓ ને જ ખબર નથી. માટે જ પુરુષ સમોવડા થવામાં મને સ્ત્રીઓનું આત્મ સન્માન ધવાતું હોય તેવું લાગે છે.

      તમે પુરુષને તેનાં શરણાગતિનાં બીજા તબ્બકામાં (પહેલા તબ્બકામાં માતાની શરણાગતિ) એ શિક્ષણ આપી ને એ ભુલ સુધારી તે બદલ તમારા સાસુએ અને પતિદેવે આપનો આભાર માનવો જોઈએ.

    • Hiral says:

      @ હેતલબેન, મજા આવી ગઇ તમારી વાત સાંભળીને. ખરેખર, ભવિષ્યમાં કુડ-કુડ કરવું એનાં કરતાં શરુઆતથી જ અમુક ટેવો પાડવી સારી..
      તમારી રોલ અદલા-બદલી વાળી વાત તો કાબિલે દાદ છે. બહુ હિંમત કરી કહેવાય તમે સાસુ ઘરમાં હોવા છતાં. જો કે હું એવું માનતી હતી કે જો પતિને ના બદલી શકાય તો કાંઇ નહિં પણ બાળકોમાં આ બાબતે સંસ્કાર કેળવવા જોઇએ (નહિં કે અહિંની નાયિકાની જેમ મુંગે મોઢે છોકરાંઓનાં કામ પણ કર્યાં કરવાં), પણ તમે તો ખરેખર એક કદમ આગળ નીકળ્યા.

      @તૃપ્તિબેન, તમારી વાત સાચી છે કે ઇંડિયામાં કામ વધારે રહે છે સાફ-સફાઇ અને કપડાં-વાસણનું, અને સોશિયલ લાઇફ પણ વધારે વ્યસ્ત. પણ એ સમજણ માતા જ બાળકને નાનપણથી આપી શકે. બાકી, તમે પણ એકાદવાર હેતલબેન જેવો રોલ અદલાબદલી વાળો રસ્તો અપનાવી જુઓ. કદાચ ચમત્કાર થાય, કમસે કમ “કરે છે શું?” માંથી છુટકારો તો મળી જ જશે.

      • હું ઘરે હોઉ કે જોબ કરતી હોઉં, મારા પતિ હંમેશા મને વાસણ ને બીજા કામ મા મદદ કરે છે. લગ્ન પહેલા અને અહીં વિદેશ મા આવવાનુ હતુ ત્યારે મારા સાસુ એ એમને ખિચડી-શાક-દાળ-ભાત અને ચા-કોફી બનાવતા શીખવી દીધેલું. જેથી એમને પરદેશ માં ભણવા ની સાથે જમવાની તકલીફ ના પડે.

        અત્યારે મેં એમને બીજા શાક બનાવતા, ભાખરી નો લોટ બાંધતા ને વણતા (એ ગોળ બને એવો જ પ્રયત્ન કરે) ને શેકતા, મશીન કપડા ધોતા, સુકવતા, વિગેરે શીખવી દીધું છે. પહેલા એમને દરેક ડિશ સારી લાગતી….આજે એ કંઇ પણ વધારે ઓછું હોય તે પકડી પાડે છે! 🙂

        હું એમને હંમેશા કહેતી રહું છું કે મારી ગેરહાજરી માં તમે તમારી જાતે બનાવી ને રાંધી શકો, ઘર ના ને તમારા બધા કામ જાતે કરી શકો તેવા બનવાનું છે. અને ખરેખર ધીમે-ધીમે ઘણા કામ મારી પાસે થી શીખી ગયા છે. હું ઘણી વાર બહાર કામ થી ગઈ હોઊ તો પાછા આવી ને ઘર જોઉ તો મારો બધો થાક ઉતરી જાય!! એટ્લું ઘર સુઘડ રાખે.

        અને હા….એમના જેવા ટેસ્ટી પીઝા-પાસ્તા-નાચોઝ – થાઈ ડિશીઝ બનાવતા મને પણ નથી આવડતું…. એમના જેવો ટેસ્ટ મારે નથી આવતો. ભગવાન દરેક સમજું છોકરી ને આવો પતિ આપે! 🙂

  9. aniket telang says:

    सरस…., બધા એ સમઝી વિચારી ને પોત પોતાનું કામ તો ઘર માં કરવું જ જોઈએ.., ચાલો નાનું બાળક હોય તો સમ્ઝ્યા કે તેનું કામ તો મમ્મા એ જ કરવું પડે . પણ આ તો બધું કાર્ય કર્યા પછી પણ જો આવું સાંભળવું પડતું હોય તો તો પછી થઇ રહ્યું. આપને પુરુષો ઓફીસ માં કમ્પ્યુટર પર આખો દિવસ કામ કરીને આવીએ એટલે બહુજ થાકેલા હોય એવું લાગે.. પણ ખરી રીતે જોતા એક સ્ત્રી ને પણ ઘર માં આટલા બધા કામ હોય છે અને તે દરેક ઘર માં હોય જ છે (જે ઉપર જણાવેલા છે) તે આપણે જાણે consider કરતાજ નથી, આપના માટે તો ઘરકામ એટલે કશું જ નહિ.. પણ ખરેખર મહેનત વાળા કામ તો આ બધા પણ હોય છે. તો એની કદર તો થવી જ જોઈએ.. અને ઘર ની દરેક વ્યક્તિ એ કરવી જોઈએ.. અનિકેત્

  10. ખુબ જ સરસ વાર્તા છે. એક ગૃહિણીની દિવસભરની કામગીરીનું તાદૃશ વર્ણન કરવામાં આવ્યું છે. તેને ઘર, પતિ અને બાળકોને સાચવવામાંથી સમય જ મળતો નથી. મુડ હોય કે ન હોય કે કોઈ વાર તબિયત સારી ન હોવા છતાં મશીનની જેમ કામ કરે છે. છતાં પણ તેના કામમા ઉણપો કાઢી ખખડાવવામાં આવે છે.

  11. Pinky says:

    I wish, I can make my brother in law read this comments. I have no problems. My husband has always helped me. When I visited my sister in past, I was shocked to see the attitude of her in laws. It is like “we go to work and earn money to run the household and that also gives you comfort. You are at home so you have to do everything”. I was shocked to see that they call for someone’s help when the object they need is just next to them. all gujarati mothers need to teach their sons to take his own responsibilities. It is true that gujaratis have this manhood phobia.

  12. Pragna says:

    well, thats “Gujarati Man”

    My husband helps, but I need to tell him this things needs to be done and help me. At least he never says no and tries to help with whatever he can. But, some duties like dusting and stuff he was doing by himseld when we were in India and slowly I took my hands off from that. so, its his duty and he does it.
    here in Canada, he does Laundry and in summer times he hangs out the cloths on a clothline in our backyard. Once the cloths are dried, he brings in with the help of my two kids. My daughter is 5& 1/2 and son is 3. Both kids helps him. I can just give him a list of groceries and he goes to buy them. Thanks to my mother in law, she always tells us, what I am facing right now, you should not face. ( My father in law wants everything in hand, he doesn’t expect from me & my sister in law. even sometimes, if my mother in law see that he can do this work and she will tell us, ask your father in law to do this and he will do it for us but if she says to him, he won’t do it)
    Gauri has a duty to make their next day cloths ready for school as well as for home. she puts everything in order for herself & her little brother. Hari has a duty to put the shoes away in a rack ( whichever are left outside before going to bed)
    and since last week, they both wants to help me with cleaning the dishes ( its like a fun for them, cause they can play with water & soap). and , I am thinking to have them clean up the lunch boxes for everyone. one will do soap and one will clean with water.

    The thing is everyone should help with houdhold work. let them do, what they enjoy , don’t force them (even the husbands)
    We have to make them understand, if they don’t realize themselves.
    Gauri had a question one time and I know its very common for the kids” Hari did mess up everything, why should I clean up?, I will clean up if I do mess.” I told her very peacefully, ” how about if I cook for myself only tomorrow, how about dady buys new cloths for himself only, how about Dada warm up the food only for himself not warming up the food for you & Hari and giving it to you before you go to school ?( Dada is looking after my two kids as my mother in law is in India since last two months for an emergency ) how about Hari denies to put your shoes away?” Luckily, it did work, now she understands everyone has to help with eveyone’s work.

  13. Pragna says:

    and the latest thing I forgot , about this morning.

    Gauri woke up at 5:30 this morning. very unusual from her schedule. and guess what, she made a sandwitch for my breakfast at work. She asked if she can make a sandwitch for dad, I had something else for Manoj’s breakfast, so I said, ok , make one for me. and she made bread-jam for me. Though, I don’t like it, I show her how helpful she is for doing it for me.. I appraised that to my husband & my father in law early in the morning, infront of her. and for sure, I ate today with proud.

    Always appreciate whatever little help you get from your family. it encourages them to do it again & again.

  14. Urvi pathak says:

    કોણે કીધું કે રસોઈ અને ઘરનુ કામ સ્ત્રીનું જ છે. અને બહારનું તથા આર્થિક ઉપાર્જન પુરુષનું. વ્યાખ્યામાં ફેરફારની જરૂર છે. રસોઈ-ઘરના કામ માટે બોસ સ્ત્રી છે અને બહારનું/આર્થિક ઉપાર્જન કામમાં બોસ પુરુષ છે. સ્ત્રીના હાથ હેઠળ સહુ કોઈ ઘરનુ કામ કરે અને બહારના નિર્ણયોની જવાબદારી પુરુષ લે અને સહુ કામ સહુ કઈ કરે.

    મારા પતિ બધુ જ ઘરનુ કામ શકે છે. તે ૭૦% મારી જવાબદારી છે. પણ ૩૦% મારા પતિ મદદ કરે છે. હુ મારી દીકરીઓને લઈને બુધવારે નૃત્યના વર્ગમાંથી ૭ વાગે આવું તો ખાલી ભાખરી જ બાકી હોય છે મગ-ભાત અને શાક તૈયાર કરે મારા પતિ પણ પછી સૌને ગરમ ભાખરી અને બાકીના દિવસો બીજુ સરસ જમાડવાની તમામ જવાબદારી મારી એ તો ખાલી થોડી મદદ કર તો રસોડુ ઝડપથી આટોપાય પછી સાથે બેસાય. બાળકો ય સફાઈ કરાવે અને નાનુ – મોટું કામ કરે….

    મારા ઘરમાં મારો વર મને વાસણ કરાવે કે લોન્ડ્રી કરાવે એની બીજાને શું પંચાત. સાસુ-સસરા- જેઠ-જેઠાણી- મિત્રો-પડોશી ને શુ વર -વહુ ના પ્રેમમાં…

    વર-વહુ નો આ પ્રેમ ખાલી બેડરુમમાં કેમ બંધ ?
    નારે પ્રસારો આખા ઘરમાં અને બહાર પ્રેમની સુગંધ

    સાથે રાંધીએ, સાથે જમીએ પ્રેમથી કોળીયા ધરીને
    કરીયે સાથે વાતો કરતા વાસણ કરવાનો પ્રબંધ

    સાથે સફાઈ, સાથે લોન્ડ્રી અને સાથે ફરવા જવાનો ક્રમ
    સાથની છે આ વાત, સાથથી થાય સવાયો પ્રેમ સંબંધ

    કામથી પર, જવાબદારીથી પર છે એ પ્રેમ અને લાગણી
    કરો પ્રેમ, જોહુકમી નહિ તો આજીવન આનંદ રહે અકબંધ

    સાથે ભણીએ, સાથે કમાઈએ અને સાથે કરીએ સ્વને ઉત્તમ
    સાથે બનાવીએ ઘર, જ્યાં વસવુ ગમે ખુદ સર્જનહારને નિયંત

    સાચે જ વિચારી એ કે

    હું સ્મિતા તો નથી ને તો અને દરેક કામ સ્મિત સાથે કરીશ કામની રીતે ઢસરડો નહિ
    હું વિનય તો નથી ને કે અવિનય કરતો રહું મારા ઘરના લોકો સાથે, કામ અને મદદના બદલે

    ઘરમાં ડૉલી હોયતો લાડ સાથે જરા ડોલતી કરીયે
    મુન્નો હોય તો મુન્નાભાઈ બનાવી પ્રેમથી કામ કરતાં શીખે અને લાગણી કરતાં

    સરસ વાર્તા કેટલાય ને વિચારતા, લખતા કરી મૂક્યા
    જીવનની ઘણી પાસે અને દરેકને પોતાની લાગે પણ છતાં વિચારવા જેવઈ વાત.

    સુંદર કલ્પનાબેન અભિનંદન
    ———————————-

    • Jagruti Vaghela USA says:

      બહુ સરસ કૉમેન્ટ

      હું સ્મિતા તો નથી ને તો અને દરેક કામ સ્મિત સાથે કરીશ કામની રીતે ઢસરડો નહિ
      હું વિનય તો નથી ને કે અવિનય કરતો રહું મારા ઘરના લોકો સાથે, કામ અને મદદના બદલે

      ઘરમાં ડૉલી હોયતો લાડ સાથે જરા ડોલતી કરીયે
      મુન્નો હોય તો મુન્નાભાઈ બનાવી પ્રેમથી કામ કરતાં શીખે અને લાગણી કરતાં

    • hiral says:

      ઉર્વીબેન, તમે બહુ સરસ વાત કીધી.

      હું સ્મિતા તો નથી ને તો અને દરેક કામ સ્મિત સાથે કરીશ કામની રીતે ઢસરડો નહિ
      હું વિનય તો નથી ને કે અવિનય કરતો રહું મારા ઘરના લોકો સાથે, કામ અને મદદના બદલે

      ઘરમાં ડૉલી હોયતો લાડ સાથે જરા ડોલતી કરીયે
      મુન્નો હોય તો મુન્નાભાઈ બનાવી પ્રેમથી કામ કરતાં શીખે અને લાગણી કરતાં

      બીજી આ વાત પણ ગમી કે
      “મારા પતિ બધુ જ ઘરનુ કામ શકે છે. તે ૭૦% મારી જવાબદારી છે. પણ ૩૦% મારા પતિ મદદ કરે છે.”

      આવું જ હોવું જોઇએ. લગભગ બધી સ્ત્રીઓ ઘરની જવાબદારી સરસ સંભાળતી જ હોય છે, પણ જ્યારે ઓવર બર્ડન હોય કે તબિયત સાથ ના આપતી હોય એવા સંજોગોમાં જો ઘરકામમાં પતિની મદદ મળે તો એનાથી વધારે રુડું શું? એનાથી ઉલ્ટું “તું કરે છે શું?” જેવાં વાક્યો વધારે આઘાત આપી જાય.

  15. Jagruti Vaghela USA says:

    એક સ્ત્રી કહે છે કે તેના પતિ વાસણ ઘસે છે
    એક સ્ત્રી કહે છે કે તેના પિતા ઘરકામમાં બધી મદદ કરતા (બાળોતિયા ધોવા સુધીની)
    એક સ્ત્રી કહે છે કે એના જેવા ટેસ્ટી પીઝા-પાસ્તા નાચોઝ પોતાનાથી પણ નથી બનતા
    તો પછી આ કઈ સ્ત્રી નો લેખ છે?

    • Urvi pathak says:

      સાચી વાત જાગૃતિબેન,

      આ એ જ સ્ત્રીની વાત છે જેણે પુરુષને સાચો પુત્ર, સાચો પતિ અને સાચો પિતા બનાવવાનો પ્રયત્ન નથી કર્યો.
      અને વિનય નામના પ્રુરુષે પણ સતત અવિનય દાખવ્યો છે જેથી તેની પત્ની સ્મિતા રહી નથી શકી.

  16. yogesh says:

    એક્દમ ચીલાચાલૂ વાર્તા.

    ઉદેશ એક જ લાગે છે કે આ લેખ વાન્ચ્વા વાળી બધી બહેનો ની મનો સ્થિતિ જાણ્વાનો.

    જરા વધુ પડ્તો ઇમોશનલ અત્યાચાર છે.

    આભાર્.

    યોગેશ્.

    • Ami says:

      Yogeshbhai, You seem to leave in different world or what? Nobody is forcing you read comments. Choose not to read. If you are married, tell your wife to read.

      • yogesh says:

        Ami, i wrote my personal comment only towards the writer not to any particular person nor towards those people who wrote comments.
        Just because others like this article, do i have to like it too? I can go on and on but lets end here, plz dont respond to my comments, so again, dont take anything personally here, everyone has a right to put their comments however they like it.

        thanks
        yogesh.

  17. Hetal says:

    I pity for Smita but at the same time she spoiled her husband and now she is spoiling her kids. I liked to read everyone’s experiences and comments here. I tried to teach my husband to at least try to take care of himself, but after my mother-in-law has arrived to live with me- she does not let him do anything or my husband will ask her for water- chai, ironing his clothes, get his books- laptop and such from his car –that he forgot to bring and such. I had many marital issues because of this kind of behavior- its like my husband likes to be pampered and my mother-in-law likes to pamper him and so they pair up beyond acceptable limits in front of others also and I don’t want to teach my son those things. I really pray that my son doesn’t get such life lessons and live his life like that when he gets married.
    I don’t totally agree with the comment that everyday work in US is easy because of washing machine, dryers and vacuum. Those equipment does not do all your work.Only few exceptions might be there like Truptiben that does not like to have ghati, otherwise in India almost everyone ( middle class and up ), working and non-working woman has ghati to do their everyday chores. Whereas, in US only upper class can afford to have maid. An ordinary working woman like me has to work+ clean the house, cook lunch, dinner any snacks for everyday ( buying them is not possible all the time as Indian grocery stores may not be around you live) , laundry, ironing( we don’t have cheap option like in India), grocery shopping, socialization, spend quality time with kids- this is very IMP for us as they are growing in different culture, we don’t get any help in times of needs- like people in India do- at the most you always have neighbors’- if we have someone hospitalized then only one person keeps running between hospitals, house, kid’s school and other places. I can say, I have some help my mother-in-law who takes cars of my son- when I work but then once I come home- I do everything I described above. Also, since she can’t drive I have make sure that everything is stocked for everyday food need- We don’t get milk, grocery and such delivered to us everyday- you can order online but it is expensive. So, woman in US does not do any less than woman in India. Plus, working can not take days off or be late whenever she wants. Everything has procedure and being late and calling sick counts towards your attendance and you can get laid off, if you go over their set limit. Life is harder here too but we have to live it- no matter what.

    • Dipti Trivedi says:

      બીજા ફકરામાં આપેલી વિગતો એકદમ સાચી છે અને વળી આવી જ પરિસ્થિતિમાં રહેતી એક વ્યક્તિને હું ખૂબ જ નિકટથી ઓળખું છું.

  18. Rajni Gohil says:

    આ વાંચીને પતિદેવો જાગશે અને ઘરકામમાં યથાયોગ્ય મદદ કરતા થશે એવી આશા રાખીએ. આ વાર્તા પરથી બોધ લઇને છોકરાઓને પણ યથાયોગ્ય કામ કરવાની ટ્વપાડવી જ જોઇએ. જેથી ભવિષ્વ્યમાં વાંધો ન આવે અને પોતાની ફરજનું ભાન થાય.

    GIVE a man a fish and you feed him for a day, TEACH a man to fish and you feed him for life”.

    પ્રવાહીશૈલીમા લખાયેલી વાર્તા “જોતા” હોઇએ એનો આનંદ થયો, કલ્પનાબેનને ખૂબ ખૂબ અભિનંદન.

  19. જય પટેલ says:

    પ્રસ્તુત વાર્તામાં નાયક સ્મિતાના સમર્પણ પ્રત્યે ભયંકર ઉદાસીન છે.

    લગ્ન બાદ પુરૂષની કાયાપલટ કરવામાં સ્ત્રીનું યોગદાન અસરકારક હોય તો ધાર્યા પરિણામ હાંસલ
    કરી શકે છે. વાર્તાના નાયકમાં વિવેકની જન્મજાત કમી છે…છાપું વાંચીને ગમે તેમ ઘરમાં ફેંકી દેવું..!!
    વિવેક નામની જન્મજાત ખોડખાંપણ તાલીમથી દૂર કરી શકાય અથવા પટલાઈ કરીને…!!(સામ..દામ..દંડ..ભેદ)

    સ્મિતાને કામચોર પતિ ભટકાયાની જાણ થતાં જ વિનયમાંથી (કામ)ચોરને કઈ રીતે કાઢવો તેને વિષે વિચારવું જોઈએ.
    આજના મલ્ટિ-નેશનલોના ભારતવર્ષમાં ઘરમાં એકાદ પાત્ર પણ પરાવલંબી હોય તો ઘરનું સૌહાર્દ બગાડી શકે.
    પતિ-પત્ની બનેં જવાબદારી સમજપૂર્વક ઉપાડે તો મંદિરે દેવ-દર્શનની જરૂર જ ના પડે…..ઘર જ મંદિર જ છે.

    કોઈપણ વ્યક્તિ ઘરમાં બોજ નથી રાખતું…..માણસો પણ ના રાખવા જોઈએ…!!

  20. Vaishali Maheshwari says:

    Good one Ms. Kalpana Jitendra.
    Interesting comments!!!
    I will make my fiance read this 🙂

  21. V'ru says:

    Ghar ni javabdari banne ni hoy a vat sachi pan jara a vicharo k j varta ma nathi kidhu, vinay su kam karto hashe? sha mate a stress ma rehto hashe? avi su job chhe? baheno jantij hashe k aajkal job ma keva stress and deadline rahe chhe coz ghani khari ahi working women chhe.

    Kharekhar char male chotla ne todi pade otla.
    mari baheno/masio ahi varta par dhyan apvane badle potana ghar ni “HAIYA VARAL” kadhti vadhu jova male chhe. Ane aaj drashtikon ne lidhe aajni yuvti swachhandi and manasvi banva preray chhe avu lage chhe. Graduation kare and potani jat ne bhaneli chhu independent chhu m manva mande ama navai shi. Baheno tamara jevi koi bhatkai na jay aj dare haji 28 a pan kunvaro chhu.

    I am sorry for if my comment is harsh. Dont want to hurt anybody. Me pan jara “HAIYA VARAL” kadhi. Sorry again.
    Aje bhadarvi poonam so Ma Shree Ame bless you all women.

    Editor saheb ne comment ayogy lage to remove kari shake.

  22. કુણાલ says:

    વાંક વિનયભાઈની મમ્મીનો છે ..

    અને જેમ ઉપરની કોમેન્ટ ક્રમાંક ૧૭માં હેતલબેને કહ્યું તેમ તેઓ એમનાં બાળકોને પણ વિનય બનાવી રહ્યાં છે..

    ઘરકામ નહિ શીખેલાં પુરુષોને માટે અને ઘરકામમાં મદદ કરી શકે એટલાં મોટા થયેલાં બાળકોની માતાઓ માટે બોધ આપે એવી કથા…

    ઘરકામનું એક્દમ ઝીણું વર્ણન ખાસ ધ્યાન ખેંચે છે…

  23. Hiral says:

    ઘરકામ બાબતે એક નજરે જોયેલો દાખલો શૅર કરવા માંગુ છું.

    લીડ્સમાં અમે એક મારવાડી કુટુંબના પરિચયમાં છીએ. સ્વાભાવિક છે કે ૭૫ વરસની ઉંમરના મારવાડી અંકલ એમના જમાના પ્રમાણે પાણીનો ગ્લાસ પણ જાતે ના જ લેતા હોય. આંટી પહેલેથી જ ભણવાના શોખીન એટલે ૩ છોકરાઓ છતાં ત્યાં ટીચીંગનો કોર્સ કરીને શાળામાં ટીચર હતા. એમનો ૪૯ વરસનો છોકરો ઇલેક્ટ્રોનીક્સમાં પી.એચ.ડી છે અને ત્યાંની એક જાણીતી ચીપ-ડીઝાઇન કંપનીનો સી.ઇ.ઓ છે. એમની વાઇફ એજ કંપનીમાં મેનેજર છે. બંને ની લાઇફ કેટલી વ્યસ્ત હોય અને એ લોકો કેટલા ગર્ભશ્રીમંત છે એ સમજી શકાય એવી વાત છે.

    એક વખત શુક્રવારે સાંજે આંટીને આંખે મોતિયો ઉતાર્યો હતો ત્યારે અમે એમના ઘેર શનિવારે વહેલાં ગયા, જેથી રસોઇનું કામકાજ કરી શકું. છોકરો-વહુ કામના સ્થળને લીધે જુદા રહે છે. પણ અમે અંકલના ઘેર પહોંચ્યા એ પહેલા જ એમનો છોકરો-વહુ બે ટાઇમનું જમવાનું લઇને આવેલા (સવાર સવારમાં બનાવીને) અમારી એમની સાથે પહેલી જ મુલાકાત હતી. બધા સાથે જમ્યા અને જમ્યા પછી એમનો છોકરો- વહુ સીધા રસોડા ના કામકાજમાં પરોવાયા. એટલે મેં પણ આગ્રહ કરીને વાસણ ધોવાના કામમાં સાથ આપવા માંડ્યો.આમારા આશ્ર્યર્ય વચ્ચે અમે(મેં અને ભાભીએ) વાસણ સાફ કર્યાં એટલી વારમાં એમના છોકરાએ રસોડું સાફ કરયું. બધા વાસણ ખાલી કરીને યોગ્ય રીતે વધેલું ખાવાનું પેક કર્યું, ફ્રીજમાં ગોઠ્વ્યું. અને વાસણ લુછીને બરાબર એની જગ્યાએ આંટીની જેમ જ ગોઠવી દીધા. મારા પતિને સમજ ના પડી કે અમે શું રીએક્ટ કરીએ? અડધા કલાકમાં બધું કામ પતાવીને બધા વાતોએ વળગ્યા અને સાંજે છોકરો -વહુ બહાર એમન કામે ગયા. અને અમે ઘેર પરત ફર્યા.

    —-
    દિવાળીમાં એમના છોકરા-વહુએ અમને દિવાળીની પૂજામાં ઇનવાઇટ કર્યા. એમનાં ઘરનું વર્ણન તો અમારા જેવા માટે સ્વપ્ન જ કહી શકાય. અને સાથે સાથે એમનો આવકાર પણ. પૂજા પછી રસોડામા ભાભી અમને લઇને ગયાં. કીધું બધી રસોઇ તૈયાર છે. ખાલી પૂરી અને બટાટાવડા ગરમ ગરમ બનાવશું.
    ફરીથી એવું જ અચરજ. મેં પૂરીઓ વણી, એમના છોકરાએ તળી, બટાટાવડા પણ એમણે તળ્યા અને ભાભીએ બધું ડાઇનિંગ ટેબલ પર ત્યાં શુધીમાં સર્વ કર્યું.
    —–
    એક વખત મંદિરમાં પૂજા હતી. અને પૂજા પછી સમૂહ ભોજન. જમી લીધા પછી આપણે ત્યાં બધા વાતોએ વળગે. પણ અંકલના છોકરાએ હૉલમાં સફાઇ શરુ કરી દીધી. અને પછી એમની પાછળ બધાએ પણ કામ કરવા માંડ્યું. ૧૫-૨૦ મિનિટમાં હૉલ સાફ થઇ ગયો અને પછી નિરાંતે ૧૫ મિનિટ જેવું બધાની સાથે કેમ-છો સારું છે કરીને અમે સહુ છુટા પડ્યા.
    —-
    આ એજ મારવાડી ફેમિલી છે જ્યાં અંકલ ક્યારેય પાણીનો ગ્લાસ પણ જાતે નથી લેતાં. અને છતાંયે આંટીએ શું કેળવણી આપી કહેવાય એમનાં સંતાનોને?
    મને અને મારા વરને એમનાં પરિચયથી ઘણી આવી સારી સારી વાતો શીખવા મળી છે.

  24. Angle says:

    Hi,

    I like many comments & which true. I am also doing job & facing some probs. related to household work. I get up early in thr mornig at 6.15 & take rest after 11.00 til that I feel that just working like machine, only sunday noon sometime I take a time for rest hardly for 1.30 hour coz lot of extra household work on holidays so we have to adjust but what abt male? for them holiday means choti…..to sleep & to watch tv etc. Do you know wht family & neightbout says to my regarding my hubby that atleast 1 day to aaram karva joi ne……Why they don’t think that I also need relaxation, why I cann’t? Of course my hubby help me many times in house hold work, but my MIL donn;t like & say he never help me, & we never told him to do……y he helps you? Even my FIL always help in household work but my MIL don’t like if my hubby help.She says dikro vahu ghelo thai gayo che.

    We also so bussy in office & househole work that we feel that we are not getting chance to think for something new in life, at night when we be free we feel to tired that we cann’t think something new. My hubby is too co-operative me that if on holiday if I start extra work she stop me & say take rest, why you are doing all this…..take it easy & etc. etc. but sometime our nature not allows us for this, we think I take rest after completing so & so work , its only little work, so its wrong to blame any other in this situation coz we are not going to chage our mentality. Apne j jo ghar ma ast-vyst na game to vank kone? Apne bhi thodu chalavata sikhvu j pade karan ke koi apne aword apva nathi avvana k u r the best, & life time achivement aword for keep home clean & also face too much in life. So I think we should try to change our mentality & tradition. We should take some time daily to think what we think /do new by today, atleast for our growth, our family, our country

  25. Hetal says:

    ૨-૩ મહિના પહેલા એક સરસ ગુજરાતી મુવી આવી હતી..Better Half .. આવી જ કેટલીક સમસ્યા પર પ્રકાશ પાડવા માં આવ્યો હતો એમાં.. આઈ વિશ કે બધા જ એ મુવી જોવે..

  26. જગત દવે says:

    ઘણી બહેનો એ તેમની વ્યથા-કથા અહીં ઠાલવી છે પણ…..આ કુવ્યવસ્થાનું મૂળ પણ સમજવા જેવું છે…….

    આપણી ઈચ્છા -અનિચ્છાએ પણ ધર્મ અને સામાજીક વ્યવસ્થા દ્વારા જ સમાજનું ધડતર થાય છે અને સ્વાશ્રય અને શ્રમ બાબતે આપણાં સમાજમાં જે ધૃણા જોવા મળે છે તેનાં મૂળ જાતિ પ્રથામાં પડેલાં છે જેમાં આપણે પરિશ્રમ કરતી જાતિઓ ને નીચું સ્થાન આપ્યું અને તેને લીધે એક એવી માનસિકતાનો વ્યાપ થયો કે જે “શ્રમ કરે તે નાનો અને આરામ કરે તે મોટો” આ સમાજીક વ્યવસ્થાનું માળખું તૈયાર કરનાર પુરુષો જ હતાં જેથી તેમાં પુરુષનાં જ દ્રષ્ટિકોણ ને મહત્વ મળ્યું અને સ્ત્રી ને એક ‘વસ્તુ’ થી વિશેષ મહત્વ ન મળ્યું. વૈદિક-કાળની સ્માપ્તિનો એ સમય હતો “જ્યાં સ્ત્રીનું સન્માન થાય છે ત્યાં દેવતાઓ વાસ કરે છે” એ સિધ્ધાંત કાળક્રમે ભુલાઈ ગયો….પુરાણ-કાળની શરૂઆત થઈ જેમાં સ્ત્રી માત્ર ભોગનું સ્થાન માનવામાં આવી.

    બાદમાં સાધુ અથવા શ્રમણ-કાળ આવ્યો જેમાં ગુણો ને બદલે ત્યાગ પૂજાવા લાગ્યો ને મહાનતાનું પ્રતિક બન્યો. સંસાર ત્યાગ અને ખાસ કરીને સ્ત્રી ત્યાગની મહતા ખુબ વધી. અને તેનાં અંતિમવાદ સ્વરુપે સ્ત્રીને મોક્ષમાં અડચણરૂપ માનવામાં આવી અને તેને લગભગ અસ્પૃશ્ય જેવી અવસ્થાનો સામનો કરવાનો આવ્યો. જે આજે પણ અમુક સંપ્રદાયોમાં અને જ્ઞાતિઓમાં નિયમ, રિવાજ અને રુઢિ સ્વરુપે જોઈ શકાય છે.

    સાથે સાથે પરદેશી પ્રજાઓ અને શાસનકર્તાઓની હજારો વર્ષની ગુલામી તળે આપણે આવ્યા અને તેમની સંસ્કૃતિનાં પ્રભાવ તળે સતી-પ્રથા, લાજ કે ધુંધટ પ્રથા વિ. આવ્યા. (અંગ્રેજ પ્રજાને બાદ કરતાં) એમાં પુરુષનો અહંકાર ભળ્યો અને સ્ત્રીનાં માથા પરનો બોજ ધીરે ધીરે વધતો ગયો.

    હવે કહો……આ માળખું તોડવું કેટલુ દુષ્કર છે?

  27. nayan panchal says:

    આ લેખ વાંચતી વખતે હું મનોમન મારા મમ્મીની દિનચર્યા યાદ કરતો હતો. મમ્મીને વંદન.

    અન્ય વાંચકોએ કહ્યુ તેમ આમા સ્મિતાનો વાંક વધારે.આપણા બહુમતી ગુજરાતી માતા-પિતાઓ બાળકોને પણ ખૂબ લાડકાં બનાવી દે છે, ભણવાની સાથે સાથે ઘરના નાના મોટા કામ તો થાય જ. વધુ કંઈ લખવુ નથી.

    સારી વાર્તા છે. લેખિકાને અભિનંદન.
    નયન

  28. Dipti Trivedi says:

    ગઈકાલે અહી ૧૬ પ્રતિભાવ હતા જે આજે વધીને ૨૬ થઈ ગયા.
    લેખિકાએ ગૃહિણિની દિનચર્યા ખૂબ ઝીણવટપૂર્વક આલેખી છે. સ્મિતા એ સામાન્ય ભારતીય કે પછી ગુજરાતી નારીનુ પ્રતિક છે. વધતે ઓછે અંશે આ જ સ્થિતિ હોય છે. કદાચ ૧૯૭૫ પછીની પેઢીમાં અને વિદેશમાં વસતા પરિવારમાં ચિત્ર થોડુ જુદું હોઈ શકે છે. વળી વિદેશમાં બધાં કામ ઊભાૂભા થાય જે ભારતમાં બેસીને કરવાના હોય , ઝાડુ મારવુ, પોતુ મારવુ, ચોકડીમાં બેસી વાસણ કપડા કરવા (બધે વોશિંગ મશીન નથી હોતા) જેવા દ્રશ્ય પહેલેથી જોયા ના હોય એટલે આપણને જ અડવું લાગે.
    વાર્તામાં સ્મિતાનો વાંક નથી પણ ઘેર રહેનારને ટાઈમ ઓછો ના પડ્વો જોઈએ (સ્કૂલબૅગ તૈયાર કરવી, ક્યારેક હોમવર્ક અધૂરું હોય તે પૂરું કરાવવું, કૅલેન્ડર-ડાયરીની નોંધ જોવી, સહી કરવી….. માંડ માંડ સાડા આઠે પહોંચાય ! ) . આ કામ સાંજે જ કરાય. અને બહાર જનાર ફક્ત નોકરી કરે છે જેમાં જવાબદારી વહેંચાયેલી હોય છે એ સત્ય દરેકે યાદ રાખવાનુ છે.
    ઘરમાં મારા દાદા અમુક કામ નિયમિત પણે કરતા .(૧૯૨૦ના દસકામા જન્મેલા તોય). અમે પણ નાનપણથી ઘરકામ વહેંચી લીધેલા, પણ એ બાબતે હું મારી મમ્મી જેટલી કુશળ થઈ શકી નથી. .
    વાર્તાનિ વિષય સામાન્ય હોવા છતાં દરેકને કેટલો ગહન રીતે સ્પર્શી ગયો છે એ માટે લેખિકાને ધન્યવાદ.

  29. Jagruti Vaghela USA says:

    ઘણીબધી કૉમેન્ટ્સ વાંચ્યા પછી થોડુ લખવાનુ મન થયું.
    અમે જ્યારે નાના હતા ત્યારથી મમ્મીને ઘરકામમાં બધી જ મદદ કરતા અને ભણવામા પણ ૧થી૫ માં નંબર લાવતા. મમ્મી સવારથી જ કામે લાગી જતી. મારા પપ્પાને નોકરીએ જવા સવારે સાડા છ વાગ્યાની ટ્રેન પકડવાની હોય એટલે મારી મમ્મી પાંચ વાગ્યે ઉઠે. પપ્પાના કપડા, નેપકીન, ચશ્મા, ઘડિયાળ વિગેરે તૈયાર કરી રાખે ક્યારેક મોડુ થઈ ગયું હોય તો ચ્હા પણ બે રકાબીમાં ઠારી દે. મારે અને મારી બહેનને દરરોજ સવારની સ્કૂલ અને અમારા વાળ પણ બહુ લાંબા એટલે મમ્મી ચોટલા વાળી આપે.સવારે પથારીઓ વાળીને ડામચિયો અમે ગોઠવી દઈએ. મારો ભાઈ દૂધ લઈ આવે. મારા ભાઈને ૧૧ વાગ્યે સ્કૂલે જવાનું તે પહેલા મમ્મી બધી રસોઈ તૈયાર કરીદે.પહેલા તો કૂકિંગ ગૅસ (ગૅસનાચૂલા) ન્હોતા એટલે સગડી ઉપર રસોઈ કરવાની હોય છતાય બધુ ટાઈમસર કરી નાખે. અમે બપોરે ૧૨ વાગ્યે સ્કૂલેથી આવીએ પછી મમ્મી સાથે જમીએ. પછીનું બધુ કામ અમે બંને બહેનો કરીએ.એક જણ કચરો વાળે અને એક જણ પોતું કરે. બપોરે અમે લેસન અને હોમવર્ક કરીએ. સાંજની રસોઇમા પણ હું અને મારી બહેન મમ્મીને મદદ કરીએ.આ રીતે બધા સંપીને કામ કરતા. એટલે જ કદાચ સાસરે ગયા પછી બધી જવાબદારી સારી રીતે ઉપાડી શક્યા છીએ.
    હું એવુ માનું છું કે પુત્ર, પતિ કે પિતા પાસે એવા કામ જ કરાવાય જેથી સ્ત્રી અને પુરૂષ બંનેનું રિસ્પેક્ટ જળવાય. સૌથી મુખ્ય વાત છે એકબીજા પ્રત્યેના પ્રેમની. જો પ્રેમ હશે તો કિધા વગર જ સામેથી એકબીજા માટે કંઇક કરવાની લાગણી જન્મશે.

    • Dipti Trivedi says:

      અમારે સ્કૂલ બપોરની હતી પણ બીજુ બધુ જાણે સરખું જ છે. એક ફેરફાર છે કે મારી મમ્મી પણ બસ કે ટ્રેન પકડીને ટીચરની નોકરી કરવા જતી હતી.

  30. Mital Parmara says:

    ખુબ સરસ ..

  31. Hetal says:

    Jagrutiben, it is good to know that you had helped your mom when you went to school.
    Now a days- most women work and so man( husband, son, father) must understand and help-
    There is no shame in doing your own work and gharkam. I don’t see any relationship between doing your own household work and respect. I am wondering if you are doing same as your mother did- keep your husbands towel, watch, breakfast- chai( to correct temp.) also?, may be since you are in USA , so you don’t.
    Time changes and so does your life style. If man likes money making wife for better life for both of them and kids then they must help with house work. If they start doing their own work ( put things away in right places, help themselves with serving their own food needs instead of expecting it ready in plate or cup and such) then also burden is lessened. and point at the end is work has nothing to do with respect- weather it is for outside or house work.

    • Jagruti Vaghela USA says:

      Hetalben, whether I work or not here in USA doesn’t matter. I do all the work from turning off the alarm in the morning to warming up milk in the microwave and putting cup on the dinning table for my husband. I don’t have any complaint for that.Instead I am happy doing it. I also make paratha-shaak and prepare his lunchbox .But he is not like Vinay. During the weekend, sometimes he helps me cutting vegetables, ironing, and organizing things.
      It is true there is no shame in doing our own work, and I am not saying that man( son,husband or father )should not do their own work . I have seen some women here in US and in India treating their husband almost like Nokar .(એમા સ્ત્રીની શોભા શું? અને પુરુષનું માન શું?) This is no ending topic. Everyone has their own opnion. So I would like to stop this debate here.

  32. એવા કિસ્સઓ પણ છે કે જેમાં સાસુએ પોતાના પુત્રોને તમામ ઘરકામ બરાબર શીખવ્યું હોય અને તે દીકરાઓ જ્યારે પરણે ત્યારે તેમની પત્નીઓને મદદ કરે કે ન કરે પણ ખતરનાક વિવેચક તો અચૂક બની જાય છે. પત્નીનાં તમામ કામોમાં ભૂલો કાઢી તેનું જીવવું હરામ કરી દે છે. ક્યારેક સાસુ કચકચ ન કરે તેના કરતાં પણ વધુ ત્રાસ વર્તાવે છે. જો સાસુ સાથે ન રહેતા હોય તો પત્નીને સાસુ ન હોવાનો કારેય અહેસાસ નથી થતો કેમેકે આવા ટેઇન્ડ પતિદેવો સાસુની ગરજ સારે છે…………
    ઘણા અવલોકનો બાદ આ કોમેન્ટ લખી છે…..

  33. Shyama says:

    Problem of every Gujarati family. No idea why this men are pampered so much. Horrible.

  34. Hetal says:

    jya sudhi purush na ego- maan ne poshnari stree( jene ema potani shobha janay) hase tya sudhi aa samsya rahevani. kem ke ej purush tena jivan mai avanri biji stree( ma, bahen, patni ke dikari ne) pase ej apeksha rakhavano che- end to jarur avase aa system no pan tya sudhi modu thayi gayu hase – matej puruso e samji- vicharine aacharan karva jevu che…stree kamati thayi che tyarthi- ghana patidevo ne chup thayi jata joyaj hase- karan vagar patine ne daab ma rakhvani mansikta uper kabu rakhvaoj padyi che purusne em aa ek vaat pan badalse thoda samay ma ane sidhi rite nahi samje to vaki rite pan samjya vagar chotako nathi..

  35. SANDIP says:

    Khub saras!
    Mari sagai thai gayi 6e,
    i promise to all k hu mari wife ne aavi taklif nahi aapu,
    aam to mane ghar kam karvu game 6e,mane shokh pan 6e,
    ha…khas karine mari rasoy sari bane 6e,
    aamay bhavti vastu banavvi kone na game?
    Pan hu sathe-sathe bija kamo ma pan mari wife ni help karish…
    Bcoz i love her yaar!!

  36. Ashish Dave, Sunnyvale, California says:

    વિનયભાઈને અમેરીકા મોકલી આપો…. બધુ ધીમે ધીમે શીખી જશે..

    બે દિવસ તો કોમેન્ટ્સ વાચતા થઈ ગયા. પણ મજા આવી ગઈ.

    કલ્પનાબહેન, તમે નાના નાના પ્રસંગોને ખુબ સુંન્દર રીતે વાર્તામા ગુથી લીધા છે.

    Ashish Dave

  37. Purvee says:

    Kalpana Ben,

    Khub j saras artical che…ane vanchya pachi mane mari ja sthiti yaad aavi jay che..mara sasu e mara sasra ane mara husband, nanad ne aavi ja tev padi che..e kyare pan koi ne na pade..rate 2 vage pan garam nasto ne cha banavi aape , eni tabiyat sari na hoy to pan..lagan pachi sharu sharu ma mane bo navai lagti..e kamwali ni jem ja rahe che..akho divas e j badhu karya kare..badhani mangani puri karya kare…pan mara baba no janma thaya pachi mane bo taklif thay the aa attitude ni…hu job karu chu..have mara sasu ni pan tabiyat sari nathi raheti…pan eni padeli aadato ne karane game tetli thaki gayi hov chata pan mare badhu kari aapvu pade..badhane..kyarek mara husband ne hu samjavani try karu to kyarek barabar chale pan kyare mota jadga thay che…ane have to maro babo pan aavu sikhyo che..badhanu joie ne…hu ene independent banava mangu chu..hu job karu chu etle mara balak ne pan thodo independent banava mangu chu jethi kari future ma ene kai vandho na aave pan mane hamesha nirasha male che…husband ne evu lage che ke..mari maa kari sake to tu kem nahi ….job pan e j karvanu kahe che..mane to hamana ichcha pan nathi….kyarek bo depress thai jav chu…su stri ni aavi ja zindagi che…mara sasu aatlu badhu jove che ..to pan e badhane bagade che…hu badhane ketli vaar kahu chu ke..thodi aadat change karo…marathi..nathi thatu badhu pan…e loko taiyar j nath..amara banne vachche pan jagda thay che..chata pan mara sasu ekvaar pan e loko ne samjavata nathi …..bas rahi rahi ne ej vaat nu dukh thay che…..pan me nakki karyu che ke mari vahu ne aavo hu moko nahi aava dau….hu game tem kari ne pan mara chokra ne aama thi bahar lavis…….

    Purvee

નોંધ :

એક વર્ષ અગાઉ પ્રકાશિત થયેલા લેખો પર પ્રતિભાવ મૂકી શકાશે નહીં, જેની નોંધ લેવા વિનંતી.

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.