ઝઘડો – જયા મહેતા

[‘કવિતા’ સામાયિકમાંથી સાભાર.]

આ હું કોને પૂછું ?
કેમ હજી આ ચાલ્યા કરે છે
ઝીણેરા ઝાકળબિંદુ ને સૂર્યકિરણનો ઝઘડો
રણની તપેલી રેતી ને ઊંટપગલાંનો તો નહીં કદીયે ઝઘડો
સંધ્યાટાણે અજવાળાં- અંધારા હળમળી જાય, ફેલાવે આભા, કરે ના ઝઘડો
આગ વરસતા ઉનાળુ મધ્યાહ્ને પણ તરણાં લીલેરાં રહે ફરકતાં, નહીં કાંઈ ઝઘડો
તોયે કેમ હજી આ ચાલ્યા કરે છે
સિંહની ત્રાડ અને હરણાંની ચંચળ ખરીઓનો પકડદાવનો નિતનો ઝઘડો
પરોઢિયે જરા હિમ પડે ને ઊભો મોલ બળી જાય આ તે કેવો ઝઘડો
પથ્થર કઠ્ઠણ ભીંતને ફાડે એવો પીપળ- બીજ ઝીણકાનો ઝઘડો
કાંટા કાંટા કાંટા વચ્ચે ખીલે ગુલાબ પાંખડીઓ સુકોમળનો કદી ન ઝઘડો
મન માણસનું તો કૌરવ-પાંડવ નિજ સંગે જ કરતું રહે નિરંતર ઝઘડો
આ હું કોને પૂછું….

Print This Article Print This Article ·  Save this article As PDF

  « Previous સ્મૃતિતંતુ – નિરંજના લક્ષ્મીકાન્ત ભટ્ટ
પ્રેમ – કુંવર નારાયણ (અનુ. સુરેશ દલાલ) Next »   

3 પ્રતિભાવો : ઝઘડો – જયા મહેતા

  1. Rachana says:

    ક્કાંટા કાંટા કાંટા વચ્ચે ખીલે ગુલાબ પાંખડીઓ સુકોમળનો કદી ન ઝઘડો
    મન માણસનું તો કૌરવ-પાંડવ નિજ સંગે જ કરતું રહે નિરંતર ઝઘડો

    ખુબજ સરસ

  2. preetam lakhlani says:

    પુજય જયા બહેનની કવિતા ફરી ફરી વાચવી ગમી, બહુ જ સરસ્……….

  3. pragnaju says:

    કાંટા કાંટા કાંટા વચ્ચે ખીલે ગુલાબ પાંખડીઓ સુકોમળનો કદી ન ઝઘડો
    મન માણસનું તો કૌરવ-પાંડવ નિજ સંગે જ કરતું રહે નિરંતર ઝઘડો
    આ હું કોને પૂછું….
    વાત ગમી

નોંધ :

એક વર્ષ અગાઉ પ્રકાશિત થયેલા લેખો પર પ્રતિભાવ મૂકી શકાશે નહીં, જેની નોંધ લેવા વિનંતી.

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.